Column

Bejaardengevangenis

Het gevolg van een redelijk onschuldige handeling: de schoolmeester gaf een zilveren schijfje aan de buschauffeur, deze zou het in de dvd-speler steken, lette even niet op en de rest is geschiedenis. Trieste geschiedenis. Maar dan: terwijl het bloed in de Zwitserse tunnel nog niet geronnen was, de sirenes zich hees loeiden, de zwaailichten hun blauw over angstige gezichten zwiepten en de artsen voor de kinderlevens vochten, stond er in het Belgische Lommel al een reporter bij de school te wachten op de door verdriet en onzekerheid verpletterde ouders. Hij deed verslag op de radio. Mijn radio. Hij was zelfs al even in de school geweest. Als een Tulleken had hij door de gangen gedoold, maar de directeur had hem eruit geflikkerd. Hij vertelde het zelf. Schaamteloos. Op Radio 2!

Waarom de directeur de rampenpornograaf niet doodgeslagen heeft weet ik niet. Als er toch al 28 slachtoffers gevallen zijn dan is het niet erg als een enge, tranenlikkende journalist ook sterft. Gewurgd door een radeloos schoolhoofd, die zojuist een klas verloren heeft. Begrijpelijke ontoerekeningsvatbaarheid. Ik had het de man niet kwalijk genomen. Zoals ik ook Willem-Alexander had begrepen als hij een paar weken geleden vanuit zijn hotel een stevige lawinepijl had afgeschoten op het postende journaille. Niets is op zo’n moment mooier dan het geluid van een kermende paparazzo.

Wat is er aan de hand dat tegenwoordig ook de publieke omroep deze riooljournalistiek bedrijft? De hele wereld lijkt een grote Telegraaf geworden. Waarom moeten wij horen hoe verdrietige ouders de lagere school van hun overleden kinderen betreden? Ze huilen ja en ze hebben de armen om elkaar heen geslagen. Dat doen mensen die wanhopig zijn. Dat hoef ik niet op mijn radio te horen. En niet aankomen met het argument dat er een knop op de radio zit en ik het ding uit kan zetten. Op de door de overheid gefinancierde zenders wil ik gewoon geen microfoongajes. Geen spul dat verdrietige mensen gadeslaat. Dat is iets anders dan een Rutger die een politicus tackelt.

Twee uur later trok Robert M. in de rechtbank zijn grote muil open. Of we begrip wilden hebben voor de pedo in het algemeen en Robert M. in het bijzonder. De pedo, die het erectietechnisch niet makkelijk had als hij een luier moest verschonen. Laat staan duizend luiers. En zijn huwelijk met de zitzak, zoals zijn persoonlijke glijmiddelinkoper in een krant omschreven werd, viel ook al niet mee. Robert is bang dat hij eigenlijk op voorhand al veroordeeld is. Hij weet nu al dat hij de rest van zijn leven achter de stangen zal doorbrengen. Klopt. En dat komt niet door de publieke opinie, maar door de zieke zaken die de smeerlap bekend heeft. Daarom moet hij de rest van zijn leven achter de tralies. Ik zou als ik hem was een paar octaven lager zingen. Sterker nog: ik zou sowieso niet zingen, maar zwijgen. Heel stil zwijgen. En zitten. Doodstil zitten.

Als ik rechter was zou ik hem als extra straf op de bejaardenafdeling van de gevangenis plaatsen. Tussen urine lekkende oudjes, die ook een beetje ruiken. Vies ruiken. Naar zweet en zacht gelaten windjes. En de oudjes moeten ook een beetje gestoord zijn. Psychisch gestoord. Rare verhalen vertellende gekken. Dat er eentje bijvoorbeeld praat over ene Kalbfleisch, die het hoofd was van een Nederlandse overheidsinstantie die erop toe moest zien dat mensen netjes zaken deden. En dat die meneer Kalbfleisch ontslagen werd omdat hij verdacht werd ooit twee keer meineed te hebben gepleegd. En dat hij zelf ooit geregeld had dat hij meer dan drieënhalve ton meekreeg. En dat hij die poen ook werkelijk schaamteloos pakte. 352.000 euro! En dat de minister er niets aan kon doen. Zo’n raar verhaal. Allemaal fantasie natuurlijk. Uit de stinkende mond van een bejaarde. En daar moet je dan als kinderverkrachter naar luisteren. Heerlijk.