Op vrouwenblogsschijnt zon altijd

Vrouwelijke bloggers lijken soms een sprookjesleven te leiden. Hoe echt is het leven dat ze laten zien aan hun volgers? „Spontaan? Ben je gek. Ik gooi er een filter overheen.”

Het regent in Kopenhagen. En er staat een gure wind. Op de fiets neem ik de Islands Brygge, een brug die het eiland Amager met de stad verbindt. Daar, op de brede kade, staat haar winkel.

Ik heb een afspraak met Brinja Kaaber Bastholm. Hoewel ik haar nog nooit heb ontmoet, weet ik precies hoe ze eruitziet, wat ze in haar winkel verkoopt (kleding, behang, keukenspulletjes), hoe ze woont, waar ze koffie drinkt en dat ze van kaneelcake houdt. Ik weet zeker dat we elkaar mogen. Ik ken haar.

En ik ben niet de enige. Brinja is 28 en heeft duizenden fans. Elke dag klikken er zo’n drieduizend volgers (meestal vrouw, uit de hele wereld, van Toronto tot Nederland) naar haar website – op zoek naar nieuwe blogposts. Haar blogs bestaan doorgaans uit een foto of drie, met een gebrekkig Engels bijschrift, waarin ze de lezer op de hoogte houdt van haar bezigheden. Een foto van een kip, een boerderij en een bloemkool, plus de tekst: Vacation=WAY to short! We are back home.

Narigheid bestaat niet in de blogwereld van Brinja. Of nauwelijks: afgelopen Kerst brak er een waterleiding. En toen ging ook haar computer stuk. Maar Oud en Nieuw was ge-wel-dig en ze had een prachtvakantie op het Deense platteland. Welkom in de wereld van Brinja.

Toch: hoe meer je gewend raakt aan het leven van Brinja, hoe sterker je je afvraagt hoe echt zij is. Want wie kan nu elke dag een leuke moeder zijn, er piekfijn uitzien en ook nog tijd hebben om te knutselen aan een poppenhuis (een perfect schaalmodel van haar eigen huis)?

Groter wordt de twijfel als je het rijtje linkjes op haar site bekijkt. Álle vriendinnen van Brinja knutselen alsof hun leven ervanaf hangt. Allemaal bakken ze dagelijks taart van zelfgeteelde appels. Achter namen als Ungt blod en Lea Bolvig gaan vrouwen schuil die hun leven presenteren als in een zoete glossy. Bij hen schijnt altijd de zon.

Wie zijn zij? Wat drijft hen? En hoe echt is het leven dat wij lezers te zien krijgen?

Onder een grijze luifel vind ik de deur naar de winkel van Brinja. Binnen geeft ze me een voorzichtige hand. Ze verontschuldigt zich voor de troep. Loopt een paar keer verlegen heen en weer en vraagt: „Wil je iets drinken?” Meteen daarna: „Ik heb alleen oploskoffie. Helaas.”

Is dit de vrouw die ontbijt met zelfgebakken pannenkoeken? De vrouw bij wie rommel er zelfs gestyled uitziet?

Wij kennen elkaar niet, zegt Brinja. Ze lacht. Ik weet misschien wel veel van haar – maar véél meer dingen weet ik niet. Ze zegt: „Als ik na een lange dag werken thuiskom, zo’n dag als vandaag, met regen – en er is geen klant binnengeweest, dan zet ik dat niet op mijn blog. Geen mens die daarop zit te wachten.”

Wat we nog meer niet weten? Brinja begint te vertellen. Dat ze als kind niet erg populair was. „Rood haar, sproeten, en tanden die recht vooruit stonden”, zegt ze. „Ik was verlegen, kon me niet concentreren. Ik hoorde nergens bij.”

Na vijf verschillende middelbare scholen dacht ze op haar zeventiende: bekijk het. Haar ouders gingen uit elkaar. Van haar stiefmoeder leerde ze naaien. Op aandringen van haar man huurde ze dit winkelpand, waarmee ze inmiddels een volwaardig inkomen verdient.

Maar dat wil allemaal niet zeggen dat haar blog een sprookje is. Het is hoogstens sprookjesachtig. Brinja: „Wat je daar ziet ís mijn leven, alleen niet mijn hele leven.” Op haar blog vind je „de dingen die ik mooi vind”, zegt Brinja. „Waar ik vrolijk van word.” De truc is dat de lezer steeds een beetje van hetzelfde krijgt voorgeschoteld, legt ze uit. „Zo wordt mijn blog een veilige plek. Omdat je weet wat je er zult vinden.”

En natuurlijk – ook op Facebook zie je doorgaans vooral de vrolijke levens van je vrienden. Ook daar ontbreekt de vuile was. Het verschil is alleen: bij blogs als dat van Brinja komen de lezers dagelijks op bezoek. Hier is geen sprake van interactie – een wedstrijd wie het leukste leven heeft. Nee, dit is de soap, het boek of de film zo je wilt, waar je maar geen genoeg van krijgt.

Zelf volgt Brinja een vergelijkbaar blog (Ungtblod) van de Deense Mette Kærlig Hilsen. Ze herkent de wonderlijke aantrekkingskracht. „Het doet er natuurlijk helemaal niet toe wat voor koffie zij gisteren gedronken heeft”, zegt Brinja. „Toch wil ik het weten, omdat ik ooit begonnen ben haar leven te volgen, wil ik ook weten hoe het verder gaat.”

Dat de blogs een zorgvuldig gecreëerde wereld zijn, bevestigt de Nederlandse blogger Octavie Wolters. Ze is 34, schrijver en illustrator. Sinds 2007 houdt ze het blog Octaview bij en heeft ze rond de achthonderd bezoekers per dag. Meer dan haar ‘collega’s’ draait het bij haar om tekst naast foto’s: korte verhalen en anekdotes, waarin ze in (quasi-)Limburgs (‘lieve lezerkens’) en met veel zelfspot een inkijkje in haar leven geeft.

Aan die „logjes” gaat een heel proces vooraf. Octavie: „Spontaan? Ben je gek. Ik gooi er een filter overheen. Niks is toeval.” Er zijn regels: geen politiek, geen religie en geen „hete hangijzers”, zoals borstvoeding. „Ik vermijd de dingen waar mensen zich over kunnen opwinden.” Vervolgens sneuvelt alle „negativiteit”, de „kwaadsprekerij” en „groot leed”. Wat overblijft? Iets waar mensen blij van worden, hoopt Octavie. „Dit is mijn cadeautje aan de wereld.”

Dat de levens van Brinja en Octavie er online min of meer hetzelfde uitzien, verbaast Octavie niet. De natuur, het ambachtelijke, de nostalgie, zegt ze. „Doet dat je niet aan een stroming denken?” Ze laat een stilte vallen en geeft dan zelf het antwoord. „Ik noem het ‘de Nieuwe Romantiek’. Alle kleding van vroeger is weer hip. Ik zit in die niche. Ik blog over dingen waar veel mensen naar verlangen.”

Niet dat dat blog alléén maar een aardigheidje voor lezers is. Octavie: „Er zit ook zeker een pragmatische gedachte achter: hoe meer lezers, hoe meer schrijf- en tekenopdrachten ik krijg.” Haar weblog is een concept. „Dat klinkt misschien wat onsympathiek, maar het is wel onderdeel van een plan. Ik wil mensen een goed gevoel geven – ook over het merk Octavie.”

En juist het geven van een persoonlijk karakter aan het blog – de lezer het idee te geven dat je de blogger kent – maakt deze vrouwen zo succesvol. Maar je kent me niet hoor, zegt ook Octavie. „In het echte leven ben ik stellig. Ik weet precies wat ik wil en vind. Maar online leer je me kennen als een wazig, omfloerst type. Iemand die altijd gelukkig is. En hé, dat bestaat natuurlijk niet.”

Nog een succesfactor van deze blogs: het verlangen dat de makers creëren, naar een vergelijkbaar zorgeloos leven. Want waar het op veel andere blogs en fora juist draait om herkenning (een klaagzang over poepluiers, exen of afvallen) lukt het vrouwen als Brinja en Octavie lezers aan zich te binden met hun droomwereld. De verslaving drijft op een mengeling van jaloezie en hoop: wij toeschouwers kunnen misschien ook zo leven?

En niet alleen lezers verlangen daarnaar, ook de bloggers zelf. Neem Anki Wijnen (30). In 2010 begon ze met bloggen. Ze werkte als zangeres, maar door de crisis had ze minder werk, en meer tijd over. In haar zucht om iets creatiefs te doen, besloot ze een weblog te beginnen. Een van de terugkerende blogposts heet Count Your Blessings waarin ze – natuurlijk – aandacht besteedt aan „dingen om blij van te worden”: felgekleurde spullen, haar kinderen, haar huis. Op goede dagen trekt ze daarmee zo’n vierduizend bezoekers per dag.

Anki: „Ik wil dat alles mooi is. Zelfs het kattevoer kies ik uit op de zak. Wat lelijk is, verstop ik. Of het komt gewoon mijn huis niet in.” Een blog waarin ze die schoonheid vast kon leggen, leek haar wel wat. Omdat je er namelijk alles kunt regisseren. „Zo’n blog is dé ultieme manier om je leven vorm te geven. Om het mooi te maken.”

Ook Octavie doet dat bewust. „Laatst kwam de moeder van een vriendinnetje van mijn dochter binnen. ‘Zo groot is jouw huis helemaal niet’, was het eerste wat ze zei. Nee, natuurlijk niet, ik verkoop illusie. Dat rijtje nieuwbouw naast mijn achtertuin zie je ook niet op mijn foto’s terug.”

En je leven wordt niet alleen mooier – het is ook een soort zingeving, zegt Anki. „Dat ik die taart niet alleen voor mezelf bak. Dat niet alleen mijn gezin die bloemen ziet. Het is een beetje tegen het vergeten.” Op dezelfde manier voelen ook Brinja en Octavie zich beter door hun blog – een belangrijke drijfveer om ermee door te gaan. Brinja: „Ik ben blij met de feedback en de aandacht van mensen die meelezen. Het geeft mij een bevestiging in wat ik doe.” „Dat blog is mijn creatieve motor”, zegt Octavie. „Daar probeer ik dingen uit. Daar oefen ik.” En, voegt ze eraan toe, het is een uitdaging om mensen aan zich te binden met alleen maar positieve verhalen. „Het stikt natuurlijk van de negativiteit op internet. En heus, ik zit er zelf soms ook hartstikke doorheen. Dat moederschap. Met snot. Diarree. Dan helpt het om een blogje te schrijven. Dan zie ik ook de goede kanten weer.”

Als ik afscheid neem van Octavie vraag ik haar of dit interview op haar site komt. Ze twijfelt. „Ik heb mijn camera wel bij me, dus het zou kunnen. Maar aan de andere kant: dan krijg je jaloezie hè, dat bestaat niet op mijn weblog.”

Brinja: http://blog.brinja.dk Hilsen: http://www.ungtblod.com Wijnen: http://www.zilverblauw.nl Wolters: http://www.octaview.nl