De pedoscan

Robert M. heeft verklaard dat hij zichzelf ooit de keuze heeft voorgelegd: of zelfmoord plegen, of toegeven aan zijn pedoseksuele verlangens. Dat lijkt verdorie wel ondraaglijk lijden. Dan word je zomaar toch ineens weer voorstander van hulp bij euthanasie.

Seksuoloog en hersenonderzoeker Jorge Ponseti legde onlangs 24 pedofiele mannen in de hersenscanner en vergeleek ze met 32 mannen met een normale seksuele voorkeur, homo- dan wel heteroseksueel. Doel van het onderzoek was niet om te zien of er eventueel iets abnormaal was aan het brein van de pedofielen. Dat weten we ook zonder scanner wel. Hij wilde zien of je met behulp van een dergelijke scan de pedofiel eruit kunt vissen. Hij liet ze plaatjes zien van naakte kinderen en volwassenen en keek hoe hun hersenen daarop reageerden. Vervolgens probeerde hij deze breinen te classificeren als ‘normaal’ of ‘pedofiel’.

Dat lukte prima. In 95 procent van de gevallen had hij het goed. Heel belangrijk in dit geval: de specificiteit was 100 procent, dat wil zeggen dat er nooit een normale man voor pedofiel werd aangezien. Wel glipte er af en toe een pedofiel door de mazen van dit net: 88 procent werd gepakt.

Je zou misschien denken, kan dat niet beter andersom zijn? Het antwoord is nee; reken maar even mee. Pedofilie is gelukkig zeldzaam. Precieze getallen zijn er niet, schattingen lopen uiteen van 0,1 procent tot 4 procent. Laten we uitgaan van 1 procent. Als je dan 1.000 mannen scant zijn er 10 pedofiel. Stel nu eens dat de specificiteit 88 procent was, en de sensitiviteit 100 procent (dus dat er nooit een pedofiel wordt gemist). Dan zou je alle 10 pedofielen eruit vissen, maar tegelijk ook 120 mannen ten onrechte beschuldigen (12 procent van die 1.000). Met de door Ponseti behaalde specificiteit van 100 procent beschuldig je nooit een man ten onrechte, maar haal je wel 9 van de 10 pedofielen eruit. Tot zover de wiskunde.

Ponseti’s resultaat maakt het mogelijk om hersenscans daadwerkelijk in te zetten bij het screenen van personeel in bedrijfstakken waar pedofielen zoal opduiken. De crèche, het zwembad, de school, en natuurlijk niet te vergeten de kerk. Was het Amsterdamse drama dat Robert M. heeft aangericht hiermee voorkomen? Het lijkt me dat een pedofiel niet eens gaat solliciteren als hij weet dat er van zijn brein een dergelijke scan wordt gemaakt.

Een crèche kan zich mooi onderscheiden in de nu zo moeilijke markt voor kinderopvang: ‘onze medewerkers zijn pedoscanproof!’ Want alleen vrouwen aannemen is toch een onbevredigende oplossing. Joost weet wat voor trauma’s kinderen daar weer van oplopen.