Boegbeeld Bastiaan

In de Hortus Botanicus in Amsterdam presenteerde de vereniging Natuurmonumenten een nieuw tijdschrift – Puur Natuur – en een ambassadeur: Bastiaan Ragas.

Ik viel erin na de plechtigheid, maar dat was geen probleem.

Sterker: ik werd als een prins ontvangen.

De opkomst van de media viel nogal tegen, ik geloof dat ik de enige was.

In ieder geval trok persvoorlichter Marloes van ’t Pad Bosch alles uit de kast om het mij naar de zin te maken.

Dorst? Huppakee, een biologische appelsap.

Ik kreeg ook meteen een cadeau, een boekje met meer dan driehonderd wandelingen.

Een andere persvoorlichter, een meisje met een bril, kwam het tijdschrift brengen. We bladerden het samen door. Marloes zei bij de eerste bladzijde al dat het veel vlotter was dan het oude verenigingsblad Natuurbehoud, de naam zei het eigenlijk al.

Ze besprak de artikelen.

Had ik weleens een vlieg dood geslagen en daarna geen rode vlek op de muur gezien?

Nou, het kwam vaak voor.

Marloes: „Insectenbloed is niet rood, maar gelig of doorzichtig. Dat soort dingen staan er dus allemaal in.”

In Puur Natuur, dat met een oplage van 730.000 – want zoveel leden heeft Natuurmonumenten – in een klap het op twee na grootste tijdschrift van Nederland was.

Een vrijwilliger van Natuurmonumenten kwam langs met een zilveren schaal met brokken biologische quiche.

Of ik honger had?

Huppakee, een stuk quiche, middenin het tijdschrift, bovenop de paginagrote foto van Bastiaan, de nieuwe ambassadeur. Het hoofd was niet meer te zien, maar het was nog wel duidelijk dat hij gehurkt in de natuur zat.

„Een veelgestelde vraag is ‘Waarom Bastiaan?’”, zei Marloes. Ze gaf maar meteen het antwoord. „Bastiaan heeft zich zelf bij ons gemeld. Bastiaan wilde wat doen. Bastiaan is opgegroeid in de natuur. Bastiaan is al twintig jaar lid van Natuurmonumenten, dat is dus de helft van Bastiaans leven. Bastiaan is bekend. Bastiaan is schrijver, musicalman, acteur en producent…”

Ze ging het fenomeen erbij halen.

Bastiaan begon maar meteen met ambassadeur zijn.

Hij maakte zich zorgen over het beleid van minister Henk Bleker. „Ik stoor mij aan de lichtvoetigheid waarmee we tegenwoordig de natuur als productiemiddel zien!”

Daarna: „En van die ecologische hoofdstructuur is ook niets terecht gekomen…!”

Hij vertelde ook dat hij was opgegroeid in Lisse en dat hij als kind speelde in het Keukenhofbosch, informatie die wat beter te behappen was.

Marloes bracht de volgende patiënt, directeur Teo Wams van Natuurmonumenten. We bladerden weer door Puur Natuur, hij had nog nooit zo’n mooi tijdschrift gezien. Prachtfoto’s, behalve die van Bastiaan op pagina 36, daar zat door de quiche een lelijke vetvlek.

Hij noemde Bastiaan „een boegbeeld pur sang”, „een man met Natuurmonumentenbloed in de aderen”.

„Ik geloof dat hij uit ‘De Wiede’ komt, een van onze gebieden.”

Ik vroeg of dat bij het Keukenhofbosch lag, Marloes zocht het op.

Teo Wams sprak van „een nieuwe generatie”, „een nieuwe tijd” en „een nieuwe aanpak”. Hij kon zich voorstellen dat „het nieuwe boegbeeld” werd ingezet bij „events”, voor debatten had hij een andere troef.

„Ingenieur Jan Jaap de Graeff, ook niet onbekend.”