Ruzie zoeken, drank, drugs, en toen: muziek

‘Voormalig klootzakje’ Case Mayfield is in een gesprek al even openhartig als op zijn debuut-cd. „Ik was altijd zenuwachtig. Nu doet het er alleen toe dat ik musiceer.”

Muziekrecensent

Zanger Case Mayfield, geboren als Kees Veerman, zingt als een zondaar. Hij heeft spijt van zijn daden, maar niet steeds. Daarom klinkt zijn stem afwisselend gewetensvol, en uitdagend. Soms kijkt hij zijn zonden recht in de ogen. In liedjes als ‘The Title’ en ‘Alright Louise’ is de naaktheid van die emotie bijna angstaanjagend.

De nummers van de 24-jarige Mayfield, zoals te horen op zijn onlangs verschenen debuut-cd The Many Colored Beast, hebben een akoestische stijl, aangevuld met ronkende orgels, stevige drums en een enkele psychedelische uitbarsting van gitaargeweld. Klank onderstreept de emotie van de zang. In een gesprek is Mayfield al net zo openhartig. Omdat het, zegt hij, weinig zin heeft om gevoelens achter te houden. „Een gesprek met jou is net zo goed een gesprek met mezelf. Als ik daarin niet eerlijk ben, schiet ik er zelf ook niets mee op.”

Voor Mayfield, die opgroeide in Volendam, speelt muziek pas sinds zijn achttiende een prominente rol in zijn leven. „Het enige waar ik daarvoor naar luisterde, was wat mijn vader op zondag draaide: muziek van The Cats. De volwassenen zaten te drinken en te praten en ik was diep onder de indruk van liedjes als ‘Lea’, ‘One Way Wind’ en ‘There Has Been A Time’. Nog steeds, trouwens.”

Op zijn achttiende verhuisde hij naar Amsterdam en ontdekte daar de ‘open mic’-avonden van de Amsterdam Songwriters Guild waar iedereen zelfgemaakte liedje kan spelen. „De eerste keer dat ik daar stond, was een openbaring. Toen begreep ik dat ik was gemaakt om muziek te maken. Daarvoor had ik die gedachte onderdrukt, want het paste niet in het plaatje. Volgens het plaatje zou ik tandarts worden, of iets met economie. Muzikant was geen echte baan.

„Toen ik erachter kwam dat muziek mijn leven zou zijn, veranderde alles. Ik kreeg een gevoel van rust in mijn hoofd en in mijn lichaam. Gewoon door het idee dat alles kan en dat niets moet. Tot die tijd was ik altijd zenuwachtig, ik had het gevoel dat niets goed genoeg was. Bij muziek telt dat allemaal niet. Nu maakt het niet uit hoe lang ik ergens aan zit te werken, en of het ergens toe leidt, als het maar muziek is.”

Het nieuwe toekomstperspectief maakte hem een „ander mens”, zegt Mayfield. „Daarvoor was ik een klootzakje. Ruzie zoeken, vernielzuchtig, drank, drugs, en andere nare dingen. Het soort gedrag dat ik ook zie bij andere jongeren die zich onbegrepen voelen.”

De muziek die hij vanaf zijn achttiende als een bezetene begon te componeren en uitvoeren heeft, door de veelal akoestische uitvoering en vertellende zangstijl, verwantschap met Amerikaanse folk. Mayfield reageert geërgerd. „Folk? ‘Volk’, bedoel je, muziek voor het volk? Mij zeggen die namen niets. Je kunt geïnspireerd zijn door anderen, maar je bent pas vrij als je je niet meer afvraagt waar je ideeën vandaan komen. Hoe het klinkt hangt af van de instrumenten die ik bij de hand heb.”

Een aantal nummers van de debuut-cd verscheen in akoestische versie al eerder, op een EP. „Toen speelde ik ze in m’n eentje met gitaar. Nu ik een band heb, ontstaat er andere muziek. Ik pak een orgel of een drumstel en ik kijk wat eruit komt. De oude, akoestische stijl verveelde me al lang, dankzij die band ontplof ik van de nieuwe plannen.”

Inmiddels geeft Mayfield zijn eigen optredens, maar hij bezoekt nog steeds de open mic-avonden. „Om liedjes uit te proberen, en te kijken hoe het publiek reageert. Wat daar gebeurt, dat is waar het echt om draait. Niet om interviews of cd’s, maar om het zingen van je eigen prille probeersels, ten overstaan van een welwillend, maar kritisch publiek.”

The Many Coloured Beast is nu uit. Deze week is de tournee begonnen. Meer info op casemayfield.com. Kijk voor de open mic-avonden op jetlounge.nl