Neil Young en het Onze Vader

Holland doc: retourtje hiernamaals, IKON, Ned.2, 23.00-23.50 uur

Drie mensen. Drie bijna-dood-ervaringen. Drie verschillende verhalen. Dat is maar goed ook, want anders zouden we nu al weten hoe het is om dood te gaan. Want het prettige aan doodgaan is dat je het niet kunt oefenen, behalve dan de mensen die denken dat ze al een beetje dood zijn geweest.

Prachtig gefilmd, dat allereerst. Van de spirituele brom- en zeegeluiden en muziek moet je houden, maar de beelden zijn fantastisch. Bijzonder is bijvoorbeeld het inkijkje dat we krijgen bij een gezin dat zeven kwade geesten uit de kinderslaapkamer laat verdrijven.

Geesten verdrijven is het nieuwe beroep van de Delftse ingenieur Henriëtte ter Braake, nadat ze een verstikking door longembolie ternauwernood overleefde. Ze vertelt dat ze metershoog boven haar eigen lichaam zweefde, waar een verpleegkundige paniekerig omheen rende en ‘zuurstof, zuurstof!’ riep. Na ontslag uit het ziekenhuis blijkt ze gevoelig voor aanwezige geesten. Ze treft tot tweemaal toe Jezus op haar bed.

De Haagse arbeider Koos van Rijswijk ziet licht, ontvangt warmte en liefde van een man met een baard en lang haar, maar moet terug.

Industrieel ontwerper Sam van Haaster lag betonvast onder een zelf veroorzaakte lawine en dacht: „Wat stom, wat ontzettend stom. Wat akelig, vooral voor mijn dochter.” Hij inspireerde zichzelf met een lied van Neil Young, dat overging in het Onze Vader. En hij brak uit.

Wim Köhler