Brieven opinie

Thierry Baudet neemt een nieuwe Napoleon voor lief

Wat mij opvalt aan Thierry Baudet is de consequente inconsequentie van zijn gedachtegang over Europa. Eerst verkondigde hij dat Europa altijd al een drang heeft gekend naar eenwording. Of het nu de Romeinen waren, of Napoleon, of Hitler – altijd is er in de Europese geschiedenis wel een mogendheid of politiek leider geweest die de Europese eenwording wilde bereiken, desnoods met zeer harde hand. Toch weerhoudt dit feit Baudet er niet van tegelijkertijd te pleiten tegen de verdere uitbreiding van de EU (Opinie, 9 maart). Hij lijkt zelfs het uiteenvallen van de Unie voor te staan, aangezien deze in zijn ogen niet te handhaven is, gezien de grote verschillen tussen de lidstaten.

Ziet Baudet niet in dat hij op de langere termijn het ontstaan van een nieuwe Napoleon voor lief neemt als hij deze twee standpunten met elkaar verenigt? Als Europa altijd al naar politieke eenwording streeft, waarom zouden we deze dan niet op vreedzame wijze realiseren, om toekomstige, minder vredelievende tendensen voor te zijn?

Virgil Warnars

Historicus

De teneur over alzheimer hoeft niet zo somber te zijn

Het is jammer dat Philip Scheltens (NRC Handelsblad, 12 maart) in het interview over alzheimer niet spreekt over bewegen. Als hij dit had gedaan, was de teneur minder somber geweest. Uit recent vergelijkend onderzoek, gepubliceerd in vooraanstaande medische tijdschriften (Archives of Internal Medicine en Neurology), blijkt dat Etgen e.a., Qi Sun e.a. en Akbaray e.a. hebben aangetoond dat voldoende bewegen, minstens een half uur per dag matig intensief, de kans op alzheimer halveert. Dit kan de burger moed geven.

Ger Ritsema

Noordgouwe

Analfabetisme is sinds 1955 helemaal niet toegenomen

Naar aanleiding van de column ‘Opmars der analfabeten’ van H.J.A. Hofland (Opinie, 7 maart) dacht ik aan mijn keuring voor militaire dienst, in 1955. Toen bleek 2,5 procent analfabeet te zijn en 7,5 procent kon niet zes en zeven bij elkaar optellen. Deze mensen werden om deze reden afgekeurd, met een totaal afkeuringspercentage van 25. Hieronder waren 4 procent homoseksuelen en sodomisten, 1 procent was te intelligent of geestelijk instabiel.

Tijdens een gesprek met luitenant Van Voorst tot Voorst in 1963 in de officiersmess te Den Haag bleek dat deze getallen overeenkwamen met bevindingen die hij had vastgelegd.

Hofland heeft het over 250.000 analfabeten. Dit is op 10 miljoen volwassenen 2,5 procent. Ondanks alle onderwijshervormingen is er dus niets veranderd in de afgelopen vijftig jaar. Uiteraard was dit te verwachten. Ik steun dus de regering om hierop te bezuinigen, omdat het rendement vrijwel nihil is.

Dit betekent niet dat de betrokkenen voor de maatschappij waardeloos zijn. Mijn ervaring is dat deze mensen zeer waardevol zijn, zeker als je hun een bepaalde verantwoordelijkheid geeft.

C.E. Voogd

Vleuten

Van dat rugzakgeld worden nutteloze mensen betaald

In NRC Handelsblad van 5 maart zeggen Anoek Voermans en Tony Velding, ouders van een kind met het Downsyndroom, dat ze niet weten waar de school van hun kind de rugzakgelden aan heeft besteed.

Welnu, het is ook voor veel leerkrachten in het speciaal basisonderwijs een raadsel waar de centen blijven. In ieder geval niet op onze salarisafrekeningen. Maar er worden steeds meer externen de school binnengehaald. Een logopediste, een fysiotherapeute, een diëtiste, een orthopedagoge. En dat vergadert en vergadert maar met de ambulante schoolleider, diens eveneens ambulante onderdirecteur, de secretaresse-voor-halve-dagen plus de onvermijdelijke interne begeleiders (IB’ers).

Ik werkte op een school voor speciaal onderwijs, 125 leerlingen en 35 (!) man aan ondersteunend en lesgevend personeel. Van die 35 stonden er 9 (!) fulltime voor de klas, wat de rest deed is mij nooit duidelijk geworden. Een leerling van mij slingert erg bij het lopen. Eindeloze observaties, besprekingen, onderzoeken: niets te vinden. Ik denk dat hij zich aanstelt, maar mij wordt niets gevraagd. Tot ik het na een maand zat ben, de leerling in zijn kladden grijp en ’m toebijt of het nu eens uit is met dat vervloekte geslinger, hij lijkt wel een dronken aap! Nog dezelfde dag is het geslinger over en loopt het jochie gewoon.

Waar dat geld nog meer naartoe ging? Computers. Het enige waar de jongetjes naar zochten, waren pornosites. Toen we die hadden verwijderd, had geen kind nog interesse in de computer.

Ruud van Ling

Oud-leerkracht in het speciaal basisonderwijs

Rutte, soulmate van de SGP

Evenals het gros van de politici kent onze premier niet het verschil tussen motivering en motivatie. Zo ontgaat hem ook het vitale onderscheid tussen politieke strategie en innerlijke gedrevenheid. Motivatie stuwt, maar stuurt niet; je kunt er net als met een auto alle kanten mee op.

Wat zullen de SGP’ers in hun vuistje hebben gelachen toen zij Rutte hoorden fabuleren over hun gemeenschappelijk „wortelen in de joods-christelijke traditie”. Dat hij de VVD-Beginselverklaring van 2008 castreerde, door bij het gemeenschappelijk wortelen de zinsnede „het Humanisme en de Verlichting” weg te laten, vonden zij best slim.

Maar zij konden niet begrijpen dat Rutte niet doorheeft dat dit „ten diepste wortelen” bij hen – uiteraard terecht – tot theocratie leidt, maar bij hem en andere gewortelden tot democratie. De SGP’ers zelf weten wel beter en houden dan ook hun motivatie en strategie goed uit elkaar. De theocratische motivatie doet hen de liberale, seculiere samenleving, inclusief de democratische idee, ten diepste verafschuwen en, waar zij kunnen, bestrijden.

Maar als raspolitici zit hun het vitale onderscheiden van motivatie en strategie in de genen. Hun kost het geen enkele moeite om zich strategisch te gedragen binnen de piketpaaltjes van onze democratie. Zij doen dit onberispelijk en buiten zo als goede strategen hun kansen uit.

Deugt misschien Ruttes strategie niet, omdat hij seculiere wensen even in de ijskast zet door het aantal koopzondagen niet te vergroten en de weigerambtenaren nog wat te tolereren? Welnee. Hij gaat pas in de fout wanneer hij zijn politieke strategie laat wortelen in een met de SGP gedeelde diepste motivatie en zo probeert zich verder bij zijn bondgenoten in te likken. Pas echt kwalijk is dat men met die opstelling de strategische kansen van de theocraat vermeerdert, omdat deze het gemeenschappelijk beleden respect voor, bijvoorbeeld, de grondwettelijke godsdienstvrijheid uitbuit door dit concept listig op te rekken en met instemming van seculiere denkers prioriteit te geven boven seculiere verworvenheden en argumenten.

De discussie in de Eerste Kamer over het ritueel slachten was daarvan een voorbeeld. Onder bijval van de niet-confessionele senatoren kon de opgerekte godsdienstvrijheid de verwerping van het wetsvoorstel motiveren, terwijl de verwerping zich ook goed laat funderen met louter seculiere argumenten.

De in de VS geprononceerde opleving van fundamentalistische godsdienstigheid kennen wij hier niet. Wel een voorlopig zwakke, maar sluipende vorm van de idee dat uiteindelijk God de enige basis van moraliteit is. De gewoonte van veel verdedigers van de seculiere, liberale democratie om al te vaak hun zoetgevooisd respect te uiten voor de diepste motivaties van anderen en daarom hun motiveringen te slikken, dient geval voor geval onder de loep te worden genomen. Onze democratie moet het hebben van seculier denken en navenant motiveren, met respect voor wie het anders wensen te zien, maar niet voor hun ideeën en imposante motivaties.

L.M. de Rijk

Oud-senator (1956-1991, PvdA)