Haagse politici doen ook maar gewoonhun best, vindt MAX

Omroep MAX presenteert een serie over de Tweede Kamer. Nieuws maken was niet de ambitie van de makers, wel om te laten zien dat er in de Kamer hard wordt gewerkt.

Gerdi Verbeet vindt dat we wel wat trotser mogen zijn op onze democratie. Als voorzitter van de Tweede Kamer geniet ze er van als het goed loopt in het parlement: „Dat we problemen oplossen zonder elkaar de hersenen in te slaan.”

Ze zegt het aan het einde van de eerste aflevering van In het Haagse, een zesdelige serie van omroep MAX die vanavond wordt uitgezonden. Hersenen worden inderdaad niet ingeslagen in de Tweede Kamer, zo blijkt uit de reeks over het reilen en zeilen van het parlement.

Maar of het debat altijd zo goed loopt? In de tweede aflevering over het politieke spel komt Linda Voortman van GroenLinks met een veelzeggende verzuchting. Na een debat over de gezondheidszorg zegt ze: „Het is niet altijd leuk als je het onderspit delft.” Ze heeft vaak het gevoel dat ze inhoudelijk gelijk heeft, dat de coalitiepartijen het er ook moeilijk mee hebben maar dat ze toch star blijven vasthouden aan hun eigen standpunten en de afspraken die ze met elkaar gemaakt hebben.

Het is een fundamenteel punt in een serie die verder weinig fundamentele punten aan de orde stelt. Maar dat was ook niet de bedoeling. De programmamakers liepen een half jaar in het Kamergebouw rond om „een goede indruk te geven” wat er in het centrum van de parlementaire democratie gebeurt, vertelt eindredacteur Sigrid Muusse. Dicht op de huid van de mensen die er werken, laten zien dat er meer is dan de ijdelheid van politici en ‘de hype van de week’, dat hadden de programmamakers voor ogen. Muusse beklemtoont dat de serie niet de pretentie had om nieuws te maken of een minister te laten vallen. Een documentaire wil ze de serie niet noemen.

Door de geringe pretenties laat In het Haagse zich niet vergelijken met geruchtmakende en indrukwekkende politieke documentaires als De Tweede Kamer uit 2003 van René Roelofs of De keuken van Kok van Niek Koppen over de PvdA-verkiezingscampagne in 1998. Zo filmde Roelofs het moment dat Agnes Kant scherpe kritiek krijgt van SP-leider Jan Marijnissen, en het onzekere LPF-Kamerlid Firous Zeroual die zegt „geen bal” van het onderwerp af te weten waarover ze moet debatteren.

Eindredacteur Muusse vertelt dat ze had getwijfeld of ze de documentaire van Roelofs wilde terugzien voordat ze begon. Ze deed het wel en ze vond dat Roelofs politici te vilein had weggezet. „Je kunt mensen makkelijk afserveren. Natuurlijk is er veel ijdelheid, veel haantjesgedrag, maar er wordt ook gewoon hard gewerkt door mensen die iets goeds willen doen”. Het was misschien wel de documentaire van Roelofs die er voor zorgde dat de programmakers van Max veel moesten uitleggen en masseren om politici en medewerkers te mogen filmen. Maar vaak ook bleven deuren gesloten, en liepen Muusse en haar collega’s net als veel andere journalisten tegen het wispelturige gedrag aan van de PVV. Na veel gedoe zit wel Hero Brinkman in één van de afleveringen.

Politici afserveren gebeurt dus niet. In de eerste twee afleveringen zitten aandoenlijke en ook wel leerzame momenten. Zo becommentarieert een GroenLinks-voorlichter een zorgdebat. Met de oneliners van Linda Voortman zit het wel goed maar „jammer ze niet geïnterrumpeerd wordt”. Zonder debat geen aandacht in de pers. De bijdrage van Voortman valt dood. En dat terwijl ze net heeft verteld dat dit debat voor haar het belangrijkste van het jaar is. Ook interessant is te zien hoe Verbeet met medewerkers uit ruim dertig aanvragen zes vragen selecteert die in het vragenuur komen, en dus welk Kamerlid op tv komt. Vervolgens zegt één van die medewerkers tegen een ambtenaar dat een bewindspersoon drie vragen moet beantwoorden, met de toevoeging „helaas” – alsof het geen feest is om met de volksvertegenwoordiging te mogen spreken.

Er wordt hard gewerkt, ook door bodes, restaurantpersoneel, schoonmakers en journalisten. Wat ontbreekt is het échte politieke spel; gelijk krijgen in plaats van gelijk hebben. Dat moet je als politicus meestal in de achterkamers regelen. We kijken achter de schermen, maar meer dan een glimp hebben de politici de programmamakers niet gegund.

In het Haagse, Ned. 2, 20.25 uur