Gebogen lichamen, verf, kleurpotloden, gommen en geduld

Onverwachte ontroering overviel mij, zaterdag tijdens het boekenfestival Mind the Book. Ik had er tussen vele andere afspraken, plannen en deadlines door in toegestemd dat een tiental Belgische tekenaars onder leiding van een scenarioschrijver een kort verhaal van mij in strip zou omzetten. Pas toen ik ze met mijn personages aan de slag zag, besefte ik wat dat betekende: voorover gebogen lichamen aan een tafel, verf, kleurpotloden, gommen, geduld.

Maar een onder hen gebruikte een computer, omdat, zo legden enkele tekenaars mij uit, zo’n tekenprogramma de oog-handcoördinatie bemoeilijkt, aangezien je niet rechtstreeks op het scherm tekent. Met de allernieuwste technologie kan dat wel, dus mogelijk was het tafereel in kunstencentrum Vooruit er een van het uitstervende soort.

Hoewel ik het zelf nooit zou overwegen de computer in te ruilen voor pen en papier, werd ik prompt een nostalgische liefhebber van tastbare ambachtelijkheid. Het deed me denken aan al die uren die ik als kind verhalen tekenend heb doorgebracht en ik vroeg me af waarom ik daar, eens ik kon schrijven, vanzelf mee was opgehouden. Kijkend naar de tekenaars leek het me opeens veel natuurlijker om je hele leven te blijven tekenen.

Diezelfde zaterdag wonnen drie Vlamingen een Stripschapprijs op De Stripdagen in Gorinchem en in Parijs stierf Jean Giraud, die ik beter kende als Moebius. Ook bij dat laatste nieuws werd ik mijn verleden in gekatapulteerd. Mijn negentienjarige zelf kwam veel over de vloer bij iemand met een enorme stripbibliotheek, wat fijn was aangezien die jonge versie geen geld had en een gids kon gebruiken.

Moebius vergeet je niet. Ik heb me nooit aangetrokken gevoeld tot sciencefiction van het fantasy-soort, maar het zou dwaas zijn je te laten afschrikken door die betiteling van zijn werk. Moebius is een van die heerlijke kunstenaars hors catégorie, die toonaangevend is gebleven voor jongere tekenaars en filmmakers. Als ik zijn tekeningen na al die jaren opnieuw bekijk, herinner ik ze me als flarden uit wonderlijke dromen.

Op YouTube is een filmpje te zien over Girauds samenwerking met Télérama in 2010. Daarin vertelt hij op zijn bescheiden manier dat hij vaak ook niet weet wat hij wil vertellen, maar dat hij ermee doorgaat als zijn tekeningen leven. En daarna slaat hij aan het inkleuren, met zijn neus vijf centimeter boven het papier.