Send me your colour TV xxx

In een Stayokay-hostel te Amsterdam was een voorlichtingsdag voor jongeren die vrijwilligerswerk in een ontwikkelingsland wilden gaan doen. Er kwamen vooral vrouwen op af. Ze kon ‘werken met cultuur, ‘iets graven’ of een toneelstuk over aids opvoeren In een zaaltje sprak een voorlichter van Activity International. „Het mes snijdt aan twee kanten: de wereld een

In een Stayokay-hostel te Amsterdam was een voorlichtingsdag voor jongeren die vrijwilligerswerk in een ontwikkelingsland wilden gaan doen. Er kwamen vooral vrouwen op af.

Ze kon ‘werken met cultuur, ‘iets graven’ of een toneelstuk over aids opvoeren

In een zaaltje sprak een voorlichter van Activity International. „Het mes snijdt aan twee kanten: de wereld een beetje mooier maken en de deelnemers een onvergetelijke ervaring mee geven.”

Hij somde de voordelen op:

- Een bijzondere ervaring

- Een culturele uitwisseling

- Een verrijking voor jezelf en de lokale bevolking

- Je steentje bijdragen

Er waren ook nadelen. Zo was het tegenwoordig zo dat je voor vrijwillerswerk moest betalen. Een normaal bedrag was 25 euro per dag. Daar bovenop kwamen dan nog de kosten voor het vliegticket en eventueel zakgeld.

De voorlichter zei dat hij dat ‘normaal’ vond.

„Je kunt van een ontwikkelingsland niet verwachten dat ze je gaan betalen.”

Een meisje stak haar vinger op. Ze wilde dolgraag, het liefst iets met kinderen of dieren in Afrika, maar ze had geen idee wat ze kon. Of dat een bezwaar was?

Totaal niet.

De voorlichter schetste de mogelijkheden.

Ze kon werken met gehandicapten, ‘werken met cultuur’, een gebouwtje opknappen, ‘iets graven’ – „Een bekend voorbeeld is de waterput” – of een toneelstuk over aids opvoeren.

„Ik zeg er wel bij: in Latijns-Amerika is het echt wel handig als je Spaans spreekt en bij medische projecten is soms wat meer voorkennis vereist.”

Het meisje: „Medisch heeft niet echt mijn interesse.”

Die mededeling stelde iedereen gerust.

Met de opmerking van de voorlichter in het achterhoofd – „Als ik jullie was, zou ik vooral voor mezelf gaan.” – wandelde ik over de informatiemarkt , waar ex-vrijwilligers vertelden over hun ervaringen. Ook voor mij lagen er mogelijkheden.

Met mijn postuur en levenservaring kon ik wellicht denken aan Zimbabwe, waar patrouilles van vrijwilligers in de bossen zochten naar stropers.

„En of je dan nuttig bent!”, zei een ex-vrijwilliger. „Zonder vrijwilligers geen wildlife!”

Een blonde vrouw, het hoofd zat vol vlechtjes, vertelde over haar tijd in Ethiopië, ‘een ongelooflijk vruchtbaar land’.

„Nog nooit zoveel groen gezien.”

Ze had er geholpen bij een collectief bedrijf van kleine koffieboeren. Na thuiskomst was er een intensief mailcontact blijven bestaan. Waar ze soms moeite mee had was ‘de directe manier van vragen’. Zo vond ze een mailtje met de tekst ‘Send me your colour TV xxx’ niet echt normaal. Maar dat was uitgesproken, het bleek te gaan om een ‘typisch Ethiopisch grapje waar ik bijna was ingetuind’.

Bij de infostand van Projects Abroad bladerde een meisje door een foto-album. Ze was net terug uit Mongolië en had pukkels in het gezicht. „Veel vet eten, geen land voor vegetariërs.”