ik@nrc.nl

Als kinderen mijn spreekkamer verlaten krijgen ze vaak een klein presentje om ze te belonen voor moed, vertrouwen en om eventueel retourbezoek wat te vergemakkelijken.

Sarah had op deze manier een keer een knuffelbeestje gekregen. Al snel werd dit pluche speeltje de lievelingsmetgezel van Sarah. Omdat Sarah ook wel begreep dat dit soort liefde niet zomaar uit de lucht komt vallen vroeg ze keer op keer van wie ze dit onvoorwaardelijke vriendje had gekregen. Het antwoord op deze vraag werd uiteindelijk de naam van de knuffel.

Overal waar Sarah ging moest het pluizige kleinood mee.

Op een dag paniek. Knuffel was nergens te vinden. Na enig prakkiseren wist Sarah het weer:

„Dokter Davids ligt nog in bed.”