Studenten- handen te huur

De klusstudent kan tuinieren, verhuizen en schilderen. ‘Wij vullen de ruimte tussen de Pool en de professional.’

Marjan Broekhuizen (20)Studeert sociale geografie en planologie in UtrechtWerkt als kantoor- en caterstudent

Op een dag stond hij bij me op de stoep. Vincente Juarez van Leeuwen heette hij. Hij droeg werkschoenen met stalen neuzen, een werkbroek en een bodywarmer en vroeg wat hij de komende drie uur voor me kon betekenen. Ik had Vincente gewonnen. In een opwelling had ik het goede antwoord gemaild op een prijsvraag van MijnStudent. Met de prijsvraag introduceerde MijnStudent zichzelf begin dit jaar in Amsterdam. In Utrecht, Den Haag en Zwolle zijn er al sinds 2006 verhuis,-, klus,- en computerstudenten. De vraag was: wat is het gekste dat Utrechtse verhuisstudenten ooit vervoerden voor een klant. Het antwoord was zo op internet te vinden: een klavecimbel.

Mijn prijs: drie uur gratis de beschikking over een klusstudent. Na de aanvankelijke vreugde volgde paniek. Want wát laat je zo’n jongen doen? De mensen die ik raad vroeg, bleken allemaal een to do lijstje paraat te hebben: badkamerplafond witten, plinten schilderen, keukenkastjes vastzetten, schilderijen ophangen, boekenkastje vastzetten. Allemaal dingen die ze of niet zelf konden, of waar ze maar niet aan toe kwamen. En allemaal dingen die mij thuis ook blijven liggen.

Het grootste obstakel tussen mij en mijn student blijkt de handige man thuis. Die muren, die plinten, en die paar gaatjes in de muur, daar heb ik toch geen klusser voor nodig? Dat kan hij heus wel zelf doen. Ooit. Met moeite bereik ik een compromis. De klusstudent zal niet binnen klussen, maar buiten. Ik informeer bij Gerhard te Velde, oprichter en directeur van MijnStudent of zijn studenten misschien ook iets konden in de tuin. Per ommegaande krijg ik antwoord. Tuinstudenten kunnen „bladblazen, onkruid trekken, eenvoudig sloopwerk verrichten of de tuin leegtrekken”. Een schuurtje uitmesten, zoals ik voorzichtig had geopperd, zou ook geen probleem zijn. Mijn student trok dus zijn handschoenen aan en verdween naar buiten.

Het kantoor van MijnStudent is zeker geen smoezelige studentenkamer. Het is gevestigd op de benedenverdieping van een voormalige MTS-school in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Twintigers achter de computer, de telefoon en de vergadertafel. „Twaalf fte’s houden het kantoor draaiend”, zegt Gerhard te Velde (28). Dat betekent: hij heeft acht fulltimers en vijf parttimers in dienst. Zij koppelen de klanten aan de handige studenten in hun bestand. „We werven ze bij de faculteiten bouwkunde of informatica, bij studentenhuizen. Slimme mensen, die kunnen meedenken met de klant.”

De klusstudent vult, zegt Gerhard te Velde, de ruimte tussen de Pool en de professional. „We zijn duurder dan de beunhaas en de handige buurman, maar wij werken wit. Vakwerk laten we over aan de professional. Wij leveren losse mankracht. Je huurt een paar uur handige handen.”

Zelf werkte Gerhard te Velde naast zijn studie sociologie als tuinman. Met alleen een briefje in de bus in de betere wijken, wierf hij al tweehonderd klanten. Hij maakte geen complete tuinontwerpen of bloeischema’s. „Gewoon de terugkerende klussen. Schoffelen, wieden, snoeien.” Tuinieren leerde hij van zijn „opa en van Google”. Hij blij: „Fijn om fysiek bezig te zijn, na al die uren college en studeren.” De klanten ook blij: „Die zijn verrast dat ze hun klusser kunnen verstaan, dat hij met twee woorden spreekt en met ze mee kan denken. Vaak zijn het mensen die zelf ook gestudeerd hebben, of die studerende kinderen hebben. Ze vinden het leuk om ons over de vloer te hebben.”

In 2006 maakte Gerhard te Velde van zijn bijbaantje een bedrijf, samen met Joren Harmanny („sinds groep twee van de basisschool mijn vriend”) richtte hij MijnStudent op. En nu hebben ze ruim 5.000 klanten. Een paar honderd studenten doen nu de tuin, de verhuizing, het schilder- en het opruimwerk, voor 24,50 per uur (de student houdt er zelf iets minder dan een tientje aan over). Voor de klanten die hun archief willen reorganiseren zijn er kantoorstudenten en voor mensen met computerproblemen zijn er computerstudenten. Bastiaan Waagmeester (21) is student geschiedenis in Utrecht en heeft in het verleden zoveel „gegamed en gecomputerd” dat hij een halve techneut is. Wat hem het meest wordt gevraagd? „Printer installeren. Draadloos internet instellen, fotobestanden ordenen.” Soms is hij al na tien minuten klaar. „Ik word per uur betaald. Dan maak ik de computer nog even helemaal schoon, of haal het stof uit het toetsenbord. Ik heb weleens een boekenkast staan uitruimen om de tijd vol te maken. Ook geen probleem.”

Achter de voordeur

Tegenover het kantoor van MijnStudent in Utrecht staat een complex met seniorenwoningen. Gerhard te Velde: „Daar werken we vaak. Woning leeghalen. Gereed maken voor de volgende bewoner. En dan sluiten we ook de wasmachine en de televisie aan én programmeren de televisiezenders.” Dat vindt Gerhard te Velde belangrijk. „Mijn hart ligt achter de voordeur.” Hij mag er uit zien als een manager (jasje, overhemd, geen dasje), hij kan klinken als een manager als hij het heeft over de Gouden Regels van de klusstudent (meedenken, er netjes uitzien, beleefd communiceren) of over de trainingen die elke klusstudent moet volgen. Maar, zegt hij, hij is ook socioloog en een ondernemer van deze tijd. „Mijn generatie gelooft niet meer in werken om het werken zoals mijn vader en grootvader deden.” Zijn vader was dominee in Kampen. Zijn generatie heeft ook gebroken met het ‘greed is good’-principe van de jaren negentig. „Ik merk dat de studenten van nu iets willen betekenen voor de samenleving. Er is minder geld voor gezondheidszorg, de samenleving vergrijst, ouderen vereenzamen. Ik denk: hoe kan ik én een gezond bedrijf runnen én een nuttige bijdrage leveren aan deze maatschappij.”