Je ziel komt terug om te groeien

In de rubriek ‘Het laatste woord’ praten mensen over hun laatste levensfase.

Daaronder staat wekelijks een necrologie van een niet per se bekende persoon.

„Er zijn twee Janny’s: een van voor en een van na het begin van mijn ziekte. Ik was een vrouw die zichzelf compleet wegcijferde. Ik zorgde voor mijn gezin, voor mijn ouders, voor anderen op m’n werk, maar niet voor mezelf. Ik hield niet van mezelf. Ik vond iedereen belangrijker en mooier en slimmer dan mezelf.

„Als kind had ik al het gevoel: ik zie de dingen anders dan anderen. Ik dacht regelmatig: dit heb ik al een keer eerder meegemaakt. Ik ben opgevoed met de Bijbel en de protestantse kerk. God bestierde alles, ruimte voor andere visies was er niet.

„Tien jaar geleden, na de eerste behandelingen, heb ik keihard getraind om weer conditie op te bouwen: fietsen, zwemmen, schaatsen, naar de sportschool. Daar raakte ik met iemand in gesprek over lichaam en geest, over fysieke training en spiritualiteit. Via haar kwam ik in contact iemand die heldervoelend is.

„Zeven keer heb ik gesprekken gevoerd met deze vrouw. Dat was het begin van een spirituele zoektocht. Vervolgens ben ik zes jaar begeleid door een vrouw bij wie ik meditatietrainingen heb gedaan, en tai chi, workshops heb gevolgd over chakra’s. Ik heb een zielengroep gevonden van vrouwen die elkaar bijstaan in hun zoektocht. Ik ben gaan lezen, eindeloos veel heb ik gelezen.

„Ik geloof in reïncarnatie. Je ziel, je kern komt telkens in een ander lichaam terug om te kunnen groeien. Problemen komen op je pad om jezelf te helen van dingen die je in een vorig leven hebt meegemaakt.

„Elke ziel op aarde heeft al honderden, misschien wel duizenden lichamen gehad. Ik heb waargenomen hoe ik leefde in de middeleeuwen. Mijn ziel heeft ooit gehuisd in een lichaam dat zelfmoord heeft gepleegd.

„Wat ik nu zeg, is het resultaat van tien jaar bezig zijn met spiritualiteit. Dit soort inzichten krijg je niet van de ene op de andere dag. Ik heb een weg afgelegd die enerzijds prachtig maar anderzijds ook zwaar is geweest. Je moet de confrontatie met jezelf durven aangaan. Met vallen en opstaan groei je toe naar visies die je eerder niet onder ogen durfde zien. Het is alsof je een ui afpelt: elke schil die je verwijdert, brengt je dichter bij je kern – een vorm van loslaten die vreselijk pijn kan doen.

„Ook voor mijn omgeving is mijn zoektocht niet makkelijk geweest. Mijn man wilde er de eerste jaren niks van weten. Gezweef en geklets vond hij het, hij kon er helemaal niks mee. Dat heeft ons huwelijk onder spanning gezet. Hij was getrouwd met de eeuwig zorgende Janny. Nu kreeg hij een pittig wijf dat opkwam voor haar eigen leven en opvattingen. Gaandeweg ging hij inzien dat deze manier van omgaan met mijn ziekte me zoveel kracht en liefde geeft. Onze band is heel hecht nu.

„Ik ben nu aan het einde van mijn zoektocht gekomen. De afgelopen jaren ben ik zo vreselijk ziek geweest: zoveel pijn, zo misselijk, zo moe. Ik heb gedacht: wat ben ik toch hardleers, wat zit er in mijn ziel dat-ie zo moet lijden om te kunnen groeien, wat is toch de les die ik te leren heb?

„Sinds december weet ik het. Het inzicht kwam door een telefoongesprek met een vriendin in België. Ze zat met een ingewikkeld probleem. Ik heb naar haar geluisterd en vervolgens gezegd hoe ik haar probleem zag. Ze zei: dankjewel, je hebt me geweldig geholpen, ik kan weer verder nu. Dat maakte mij zo intens gelukkig. Toen wist ik: dat is mijn passie, daarin schuilt mijn ziel. Niet de Janny die zorgt en reddert, maar de Janny die steun en liefde geeft – dat ben ik! Ik ben hier om een voorbeeld te zijn voor andere vrouwen die het nóg veel moeilijker hebben dan ik het ooit heb gehad.

„Bij een van de trainingen moest ik een kaartje trekken, uit een stapel vragen waarover ik een tijdlang moest nadenken. Ik trok het kaartje: ‘Wie is je grote voorbeeld?’ Ik weet het nu: het is Jezus. Nee, niet de goddelijke Jezus, maar de mens – de man die woedend de rotzooi bij de huichelende farizeeërs van tafel veegde, maar die ook een boodschap bracht van liefde en geweldloosheid in een wereld van onderdrukking, en die ons in zijn lijden voorleefde.

„Zijn laatste woorden waren: het is volbracht. Dat zeg ik ook. Eén schil moet ik nog afleggen: ik moet mijn man loslaten, mijn kinderen, ik zal mijn kleinkinderen niet zien opgroeien. Dat doet pijn, verschrikkelijk pijn. Met die pijn te moeten leven, zie ik als mijn laatste opdracht hier op aarde.”

Tekst & foto’s Gijsbert van Es

Reacties: laatstewoord@nrc.nl.Twitter: #hetlaatstewoord