Het eigen doelpunt als daad van God

DAVID: Zag je de nieuwe youtube-video van de Israëlische keeper die de bal uittrapt, waarop deze vervolgens door een rukwind in zijn eigen doel waait?

SIMON: Ik heb geen vrije tijd, en kijk dus geen youtube-video’s.

DAVID: Ik kan het je anders wel aanraden. Het medium is praktisch uitgevonden voor connaisseurs van eigen doelpunten.

SIMON: Dat ben ik.

DAVID: En ik ook.

SIMON: Weet je wat het enige voordeel is van de nieuwe omkopingsplaag in het voetbal?

DAVID: Nou?

SIMON: Meer eigen goals. Volgens Declan Hill, dé kenner van omkoping in het voetbal, vallen er ongeveer twee keer zoveel eigen doelpunten in ‘gekochte’ wedstrijden als in normale. Maar nu ik dat Israëlische doelpunt zie….

DAVID: Terwijl we nu skypen?

SIMON: Ja, terwijl we zitten te skypen. Nu ik het zie, vind ik het tegenvallen.

DAVID: Dat meen je niet! Voor mij is het het beste eigen doelpunt sinds Lee Dixon tien jaar geleden bij Arsenal zijn eigen keeper lobde à la Lionel Messi.

SIMON: Het spijt me, maar het Israëlische doelpunt mist het essentiële ingrediënt: namelijk dat een profvoetballer hilarisch moet blunderen. Eigen goals onthullen de chaos onder de oppervlakte van het op het oog geordend universum. Maar als de wind scoort, is het gewoon een daad van God.

DAVID: God ziet elke wedstrijd in het Heilige Land.

SIMON: Ditmaal dacht hij waarschijnlijk: ‘Dit is saai, de wedstrijd heeft een doelpunt nodig’ – je kent het commentatorscliché – en vervolgens maakte Hij er één.

DAVID: Van welke soort eigen doelpunten ben je dan wel kenner?

SIMON: Je hebt ongetwijfeld mijn theorie van het eigen doelpunt gelezen?

DAVID: Ehh, ik…

SIMON: Dat zou je moeten doen. Het is een fascinerend document. Ik identificeer drie basistypes van eigen goals: tragisch, lachwekkend, en aangrijpend.

DAVID: Tragisch?

SIMON: Andrés Escobar die op het WK 1994 in eigen goal schiet, waardoor Colombia door de VS wordt uitgeschakeld. Dagen later wordt hij doodgeschoten.

DAVID: Lachwekkend, zeker als de bal via de bips van de verdediger erin gaat?

SIMON: Als kenner zie ik liever dat het met een beetje stijl gebeurt: Terry Butcher van de Rangers die in de derby van Glasgow in 1988 met een schitterende duikende kopbal scoort – voor Celtic.

DAVID: Terry Butcher – waar is hij nu?

SIMON: Geen idee. Ik google hem wel even. Och, arme man! Hij is ‘een zeer invloedrijke figuur geworden bij Inverness Caledonian Thistle’.

DAVID: Wat is dat?

SIMON: ‘Een Schotse voetbalclub’, staat hier. Dat was het perfecte eigen doelpunt, omdat Butcher zo’n serieuze autoriteitsfiguur was. Het was als een politieagent die over een bananenschil uitglijdt.

DAVID: Alsof Daniel Passarella, of Johan Cruijff, een eigen goal zou maken.

SIMON: Als Cruijff er één had gemaakt, dan was het geen eigen goal geweest maar een tactisch meesterzet, onderdeel van een diepere strategie die alleen hij had begrepen.

DAVID: Wat is dan een ‘aangrijpend’ eigen doelpunt?

SIMON: Michel Valke die in 1984 zonder enige aanleiding een bal in eigen goal knalt, waardoor Nederland van Oostenrijk verliest.

DAVID: Ja, dat is het enige dat ik van zijn hele carrière weet.

SIMON: Valke was best een goede voetballer. Als hij die bal gewoon had weggeschoten, had Nederland waarschijnlijk het WK in 1986 gehaald, maar uiteindelijk gingen de Belgen.

DAVID: Die de halve finale haalden.

SIMON: Dat had Nederland kunnen zijn. Dan was Valke nu misschien onsterfelijk geweest. Dan skypten we vandaag over de gouden tijd van Gullit, Van Basten en Valke.

DAVID: Valke pleegde als het ware per ongeluk zelfmoord, waardoor hij levenslang het kaïnsteken draagt.

SIMON: Het is zelfs nog erger. Na die goal werd hij altijd gezien als een brenger van onheil. In de bijgelovige wereld van het voetbal is dat nog erger dan een slechte voetballer zijn.

DAVID: Waar is hij nu?

SIMON: ‘Videoanalyst’ bij Feyenoord.

DAVID: Goh. Best ontnuchterend.

SIMON: Vreselijk, ja.

Simon kuper en david winner