Frank microscopiseerde

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Frank Wassenberg (45), senior beleidsmedewerker van de Koningin Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren, tuurde in de zomer van 1969 in de achtertuin van zijn ouderlijk huis aan de Koning Clovisstraat 93 te Maastricht door de Olympusmicroscoop van zijn vader.

„Drie jaar oud en toch al rotsvast overtuigd dat ik bioloog zou worden. Ons huis was de gedroomde voedingsbodem. Er waren opgezette dieren, skeletten en schedels: aangevuld met verhalen van mijn vader die biologieles gaf op het Henric van Veldeke College in Maastricht. En dan was er nog dat machtige apparaat, de microscoop uit zijn studietijd, die op de studeerkamer stond. Elke keer dat ik daarmee aan de slag mocht, was een bijzondere gebeurtenis. Gebiologeerd keek ik naar preparaten van de steeksnuit van een mug, een honingbijenvleugel of een ui. Dat gebeurde veelal buiten, zodat het daglicht goed op de spiegel viel. Dit was niet mijn eerste keer. Goed microscopiseren vereist twee open ogen die beide het oneindige inkijken. Vervolgens focus je door aan de knop te draaien. Niet het oog doet het werk, maar de microscoop. Met je ene oog scherpstellen kan wel, maar dan krijg je barstende koppijn. Dat merkte ik later tijdens mijn studie biologie met soms zes uur achter elkaar practicumles. Tot mijn achtste bleef ik in de ban van microscopiseren. Daarna koos ik meer de natuur zelf. Ons gezin van vijf, een jongere zus en broer, was inmiddels verhuisd naar een boerderij in Eijsden waar geiten, kippen, konijnen, ganzen en een ezel vrij rondliepen. Nog meer redenen om bioloog te worden. Op mijn negentiende ging ik het inderdaad studeren; bewust in Utrecht. Ik wilde weg uit de beschermde omgeving in Maastricht; leren voor mezelf te zorgen. Dat betekende grote veranderingen. Vanwege de goede kwaliteit lenzen was de microscoop prima geschikt voor mijn studie. De overdracht was geen bijzonder moment. Volgens mij zat-ie in de verhuiswagen, gewoon tussen de andere spullen. Toch was er iets veranderd. Vanaf dat moment, september 1985, was de microscoop van vader mijn microscoop.”

U kunt zelf ook een foto insturen. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ gemaakt wordt. Stuur aan: opnieuweenfoto@gmail.com