De lusten, prima. maar wat doe je met de lasten?

Typische transfers of bonje in de boardroom, lekkere bonussen of gebroken beloftes? De Nieuwe Firma is er bij – elke zaterdag.

Waarom in ’s hemelsnaam een beursnotering? – vraag je je bij sommige bedrijven af. Tegenover evidente voordelen (gemakkelijk geld ophalen, naamsbekendheid, aandelen bieden beloningsinstrument) staat ook zoveel negatiefs. Kritische journalisten, betweterige analisten en andere pottenkijkers die zich overal mee willen bemoeien. En steeds strengere toezichthouders die op stringentere regels toezien.

Er zijn mensen die daar een hekel aan hebben. Neem Gerard Sanderink, de eigenzinnige grootaandeelhouder van de beursgenoteerde techneutenfirma Oranjewoud.

Sanderink (63) kreeg in februari, zo bleek deze week, van de strafrechter een boete van een ton voor het verzwijgen van aandelentransacties in zijn vorige beursfonds, Centric KSI. Zijn verweer voor de rechter – „Ik wist niets van de meldingsverplichtingen voor bestuurders” – faalde.

In 2006 had hij in het gezaghebbende zakenblad Twentevisie al eens laten weten de plichtplegingen die bij een notering op het Damrak horen niet erg serieus te nemen. Investor relations onderhouden, vond hij maar zonde van zijn energie. En een raad van commissarissen was „niet meer van deze tijd”.

De voormalige voorzitter van voetbalclub De Graafschap voerde ook zijn strafproces op onorthodoxe wijze. In de tweede ronde, voor het gerechtshof, zag hij af van zijn advocaat. Eigenwijsheid is een mooie eigenschap, maar was dát nou wel zo’n goed idee?

Philip de Witt Wijnen