Brieven over de ‘Maurowet’

Asielzoekerscentrum is geen liefdevolle opvang

Rosanne Hertzberger zet in haar column (Opinie & Debat, 3 maart) wel heel selectief haar vraagtekens bij de ‘Maurowet’.

Allereerst denkt ze dat het wetsvoorstel gaat over asielkinderen die „bij een fijn pleeggezin” „liefdevolle opvang” vinden. Deze wet gaat daarentegen ook over kinderen in asielzoekerscentra. Al eens in een liefdevol asielzoekerscentrum geweest, of de rapporten gelezen over wat deze opvang betekent voor de ontwikkeling van kinderen?

Het negatieve advies van de Raad van State komt Hertzberger goed uit bij haar veronderstelling dat pleeggezinnen asielprocedures acht jaar traineren. Ze gaat voorbij aan de harde voorwaarde in het wetsvoorstel dat de jarenlange procedure mede de schuld van de overheid is.

Gezaghebbende pedagogen die zeggen dat het onverantwoord is om kinderen na vijf jaar naar hun herkomstland terug te sturen, haalden de column van Hertzberger niet, evenmin als alle gezaghebbende migratiegeleerden die zeggen dat het aantal asielaanvragen in ons land al een decennium relatief laag en stabiel is. Nee, Hertzberger heeft het over „containers vol nieuwe asielzoekers”. Hierbij praat ze ongetwijfeld ‘gezaghebbende politici’ na.

Dorine Manson

Directeur van VluchtelingenWerk Nederland

Pak die asielloterij aan, niet de asielzoekers zelf

Rosanne Hertzberger zet in haar eerste column meteen scherp in. Het asielbeleid is één grote loterij. Hierin heeft ze helemaal gelijk. Ze had ook nog kunnen zeggen dat de voorwaarden om een verblijfsvergunning te krijgen kennelijk zijn ontworpen met de bedoeling de aanvrager zo te ontmoedigen dat hij vanzelf wel opgeeft en dat alleen de aanhouders die Nederlandse hulp krijgen er uiteindelijk uitkomen.

Ze is bang dat een meer humaan beleid containers vol asielzoekers zal motiveren naar Nederland te komen – dat tienduizenden moeders wereldwijd hun kinderen op reis sturen naar Nederland, waar drommen pleegouders klaarstaan om hen op te vangen en asielzoekersprocedures te traineren.

Het is ongetwijfeld waar dat de Maurowet rammelt. De oplossing is om die hele asielregelgeving door te ploegen en alle willekeur en ingewikkelde regels eruit te halen. Dan kunnen procedures sneller worden afgehandeld en mensen die hier echt niet horen binnen een redelijke termijn worden teruggestuurd.

Ik vind dat ieder kind de kans moet krijgen op te groeien in een veilige omgeving en zich met alle mogelijkheden te ontwikkelen tot een waardevol lid van de maatschappij. Zolang dat niet kan, is ieder kind dat we wel helpen er één.

Wilhelmina van Koningsbrugge

Diemen

Pardon is juist eerlijk

De column van Hertzberger is mij volledig in het verkeerde keelgat geschoten. Het argument van de Raad van State dat een kinderpardon niet kan, omdat dit niet eerlijk zou zijn ten opzichte van eerdere uitgezette kinderen, betekent dat je nooit wetgeving kunt veranderen. We hadden dan ook nooit vrouwenkiesrecht kunnen instellen, ‘omdat het zo zielig was voor die vrouwen die dat recht eerst niet hadden’.

Een ander argument voor een kinderpardon is om rechten te beschermen. De Nederlandse overheid heeft de neiging de bestaande wetgeving zo karig te interpreteren dat het Hof voor de Rechten van de Mens haar hiervoor diverse malen op de vingers heeft getikt.

Het idee dat er „containers vol” kinderen naar Nederland zouden worden gestuurd, is net zo’n absurd demagogische omschrijving als de „tsunami van asielzoekers” waarvoor de PVV waarschuwt. Deze academisch geschoolde biologe heeft geen notie waarover ze het heeft.

Olga Loeber

Nijmegen