Vriendschap spant het vangnet

Ze waren schrijvers en ze waren geliefden: Cesare Pavese (1908-1950) en Bianca Garufi (1918-2006). Schrijvers die elkaar beminnen, vatten al snel het plan op om samen een boek te schrijven. Maar alleen vrienden kunnen dat plan uitvoeren. Voor een goed resultaat moeten beiden zowel ultrakritisch als egomaan durven zijn. Daarvoor maakt liefde te blind, maar vriendschap spant juist een vangnet. Garufi en Pavese waren dus ook vrienden. Hun korte roman-in-samenspel Het grote vuur (Karaat, € 16,90) is het bewijs. Om en om schreven ze een hoofdstuk. Twee gezichtspunten voor hetzelfde verhaal. De een gooit een bal, of een bom, of een bloem. De ander vangt op en smijt terug. Het resultaat is een onrustig stemmende roman over een gedoemd stel. De vrouw kan geen geliefde zijn, omdat ze de moeder is van een ondergeschoven kind. De man houdt van haar, maar hij ziet niet wat haar hindert, ook al zit hij er met zijn neus bovenop. Garufi schrijft fatalistisch en agressief. Pavese doortrekt elke zin van melancholie. Hij is de mooiezinnenschijver, zij de strateeg. Hun roman claimt een eeuwig intermenselijk misverstand: geluk bestaat niet, want niemand laat ooit een ander werkelijk toe. Feesten met vrienden bestaat wel: bijvoorbeeld door samen een boek te schrijven.