Nee Apple, nee

Er bestaat een foto van mij waarop ik één jaar oud ben en in een grote kartonnen doos zit – de verpakking van mijn vaders eerste Apple computer. Vanaf die dag heeft hij me aangestoken met zijn enthousiasme voor het merk: ik heb enkel Apple-producten in mijn huis en ben er nog steeds van overtuigd dat Windows is geprogrammeerd door een team van sardonisch grijnzende orks.

Toch was er gisteren, de dag na de presentatie van de nieuwste iPad, één ding helder: de liefde is tanende. Onze relatie heeft een punt bereikt waarop ik in een te groot slaapshirt op de bank zoute stokjes met pindakaas naar binnen werk, terwijl ik me heimelijk erger aan het snorkende geluid waarmee hij zijn neus ophaalt.

Ik weet niet hoe het voor anderen is: wellicht verschenen er bij velen wél twinkelende appeltjes in hun pupillen na het aanhoren van Tim Cooks. Misschien kunnen zij inderdaad niet wachten om dit nieuwe apparaat in hun armen te wiegen. Wie weet hebben ze de datum waarop ze naar de blinkende winkel kunnen rennen al met kriebelige hartjes in hun agenda afgebakend. Bij mij had het in ieder geval het volgende effect: ‘ah, dus nu willen jullie dat ik deze nieuwe iPad ga kopen, met een iets chiquer scherm en een miljoen megapixels-camera… hmmm. Nee.’

Het was geen grote ‘nee’. Er waren geen gebalde vuisten, ik zwoer niet op iemands graf en ik schreeuwde niet naar de hemel dat Apple nooit meer grip op mij zal krijgen, zo lang als ik leef en ik mijn behoefte aan een homebutton kon onderdrukken.

Het was meer een schouderophalend nee. Opeens voelde ik me een beetje gepiepeld door het bedrijf, dat er zo duidelijk van uitging dat ze me weer zouden overhalen. Alsof een louche figuur me wenkte en geheimzinnig zijn jaspand opende, waar zich dan weer een nieuwe, fonkelende versie bevond.

Voor mij was dit het jump the shark-moment. Het moment dat je opeens denkt: dit is eigenlijk allemaal een beetje mal. Al die mensen die het Apple logo in hun Twitterbio plaatsen, alle artikelen over de geruchten van vermoedens van speculaties over het ontwerp – het is een beetje mal geworden.

En daarbij: waarom heet-ie nu weer gewoon iPad, terwijl de vorige de iPad 2 heette? Nou, Apple? Waar slaat dat op? Denk je dat we dat pikken? Hm?

Nou ja, wel natuurlijk. Ik zal waarschijnlijk altijd Apple computers en telefoons blijven gebruiken – de hartstocht is bekoeld, maar de basis is nog sterk. Wel neem ik me voor: ik ga pas iets nieuws in gebruik nemen als het oude kapot is. Met de gedachte aan Chinese fabrieken waar het de werknemers zelfs wordt belet om rustig zelfmoord te plegen, is het niet slecht als mensen wat langer met hun spulletjes doen. Ik ga me weer richten op een lange, betekenisvolle en bijzondere relatie met mijn producten, in plaats van me te laten leiden door die glimmende onenightstands. Volhouden tot iets retro wordt, is het nieuwe zwart.

Sinds deze week wisselen Renske de Greef en Marcel van Roosmalen elkaar dagelijks af als columnisten op deze plek.