Matthijs, mag ik alsjeblieft naar De Wereld Draait Door?

Eén optreden in de populaire talkshow De Wereld Draait Door kan van je boek een bestseller maken. Dan moet je nog wel worden uitgenodigd, ervoer Rutger Bregman.

‘Dat is nou wat je noemt een meesterwerk.” Als Matthijs het zegt, dan is het zo. Bonita Avenue, de puntgave roman van Peter Buwalda, lag al een jaar in de winkel. Er waren enkele tienduizenden exemplaren verkocht. Totdat DWDD er een paar minuten aan besteedde – inmiddels zijn er meer dan 150.000 over de toonbank gegaan.

Rent iedereen van de tv naar de boekhandel? Nee. De meeste lezers beslissen pas in de boekenwinkel welk boek ze kopen. Het waren de boekhandelaren die vanaf de bank naar de uitgever belden; de volgende dag werden er hele tafels ingeruimd. Matthijs is de Oprah van Nederland. Als hij beweert dat hij je boek heeft gelezen, dan ben je binnen.

We weten dat de politiek en de samenleving worden beheerst door de media, maar altijd was er dat ene bastion van diepgang: het boek. De geur van het papier en het knisperen van de bladzijden doen denken aan de tijd waarin Elsbeth Etty nog bepaalde wat een meesterwerk is. Inmiddels is zelfs de boekenwereld gemediatiseerd. Het geschreven woord is onderworpen aan het gelikte beeld.

De telefoon ging. „Hoi, met Pieter van de De Wereld Draait Door. Bel ik gelegen?” Mijn hart begon te bonzen. J-jawel hoor, antwoordde ik. „Oké, het is even druk, dus is het goed als ik je morgen terugbel?” Tuut-tuut-tuut.

Waarom bel je dan, vroeg ik me af, maar toch stond ik vroeg op om een dag naar mijn telefoon te staren. Aan het einde van de middag was het zover: „Hoi, met Pieter van De Wereld Draait Door. Bel ik gelegen? Ja sorry, echt even druk hier. Kan je snel vertellen waar je boek over gaat?’

Ik had drieduizend woorden getikt over wat ik nu moest zeggen. Maar mijn computer stond uit. „Ehh, nou, mijn boek gaat over de geschiedenis van de actualiteit.” Vet saai!, realiseerde ik me. Niet zo genuanceerd doen, idioot! „Oké, we bellen er morgen even over.”

De volgende dag hoorde ik niets, en de dag daarop ook niet. Totdat: hoi, met Pieter van de De Wereld Draait Door. Bel ik gelegen?” Job Cohen was net afgetreden. Friso lag in het ziekenhuis. Ik vermoedde het ergste. „Ik moet je teleurstellen. Een volgende keer denken we aan je. Een gekke tweet kan al genoeg zijn.”

Ik ben als een gek gaan tweeten.

Er zat een andere Rutger in de uitzending. Hij had ook een boek geschreven, over Ibiza. Zal vast een bestseller zijn geworden.

Een paar dagen later ging de telefoon weer. „Kun je nu naar Amsterdam komen?” Ik opende snel het document van inmiddels vierduizend woorden, om te beslissen wat ik zou zeggen. Een half uur later: „Sorry, we gaan het toch even anders doen.” Ik had verloren van Peter R. de Vries.

Twee weken lang heeft DWDD me aan het lijntje gehouden. Een gesprek met een DWDD-redacteur voelt als hospiteren in een studentenhuis. Zelden heb ik zo’n druk gevoeld om iemand anders te zijn.

Selexyz.nl heeft een sectie genaamd ‘in de media’. Dit staat synoniem aan ‘best verkocht’. Om in ‘in de media’ te komen, heb je een akkefietje nodig en geen verhaal van nu al vijfduizend woorden.

Pieter en Matthijs, gefeliciteerd. DWDD is een geniaal programma. Het duwt hoge cultuur door de strot van anderhalf miljoen kijkers, met het glijmiddel dat entertainment heet.

Mochten jullie dit lezen: ik kan ook echt heel sappige, botte en ongenuanceerde dingen zeggen. Ik beloof dat ik van alles zal beweren over dingen waarvan ik nauwelijks verstand heb, of anders maken jullie me gewoon een kwartiertje belachelijk. There is no such thing as bad publicity.

Toe nou, een paar minuutjes maar. Mag ik ook in jullie boekenkast?

Rutger Bregman (23) is historicus. Onlangs verscheen bij De Bezige Bij zijn boek Met de kennis van toen. Actuele problemen in het licht van de geschiedenis.