Leven in een uitloopgroef

Popband Het Goede Doel stelde begin jaren tachtig niet alleen vragen (Is er leven op Pluto?), ze gaf ook antwoorden: ‘een keer trek je de conclusie/Vriendschap is een illusie/Vriendschap is een droom/Een pakketje schroot met een dun laagje chroom’. Precies in die tijd, in de begin jaren tachtig dus, speelt Dromen van Schalkwijk (De Arbeiderspers, € 18,95), Victor Schiderli’s debuutroman over de Haarlemse jongen Felix Swammerdam, die de manager wordt van een punk- of new waveband genaamd New Dark Age. De band lijkt geënt op Joy Division, de zanger ervan op Ian Curtis. Het is dan ook met name de zanger die de aandacht van Swammerdam trekt. Voordat hij ontdekt dat vriendschap een pakketje schroot is, is er de bewondering voor het chroom: het charisma van zanger David (‘We leven in een uitloopgroef van de geschiedenis’) Bergman. Het is dan ook knap wat Schiferli deze Bergman allemaal voor voorspellende gaven toebedeeld: al tijdens het bekijken van Live Aid (juli 1985) geeft hij af op Rick Astley. Dat is ruim twee jaar voor deze de wereld zou tergen met zijn eerste en enige hit ‘Never gonna give you up’. Wie zou daar nu geen bewondering voor krijgen?