Column

Exit Fred

Het oude PSV-hart Harry van Raaij is verdrietig. Dat is hij al heel lang, maar deze week doorbrak hij het grondeloze zwijgen. De 2-6 tegen Twente was er te veel aan. Harry benoemde zich ijlings tot catastrofefilosoof met fileermes. Dat de nederlaag geen incident was. Dat twee blamages in korte tijd te wijten zijn aan de foute balans van de selectie. Dat er van het middenveld en van de verdediging helemaal niets deugde. Dat Fred Rutten beter zou ophoepelen.

Harry is al enige tijd weggezuiverd als geweten van PSV. Wat hij zegt doet er niet meer toe. Ontdaan van gezag en invloed mag hij alleen nog het ereterras vullen als bloempot. Zijn stem wordt binnen de club niet meer gehoord. Bij de fans nog wel en dus zou Harry met zijn onbesuisde filippica nog voor vuurwerk kunnen zorgen, geheel tegen zijn natuur in. Nog één nederlaag en Fred Rutten is exit.

Drama in Eindhoven.

Harry heeft het grote PSV nog gekend, met Romario en Ronaldo, met Lerby en Gerets. En met Guus Hiddink als tovenaar langs de lijn. Landskampioen uiteraard, en Europa mocht er ook zijn. Maar Van Raaij heeft er ook voor gezorgd dat de club in een financiële krater terechtkwam. En moest rekenen op de mentale corruptie van de stedelijke overheid om overeind te blijven. Wankelend, dat nog steeds.

Van het aankoopbeleid deugt al jaren niets meer. Eenheid van bestuur? Een krabbenmand! Nergens een club met meer achterbakse bobo’s. Philipssignatuur. Harry was de eerste die het krediet van de sponsor verspeelde. Wanbeleid.

Een trainer met enige persoonlijkheid kwam er niet meer in. En dus werd gekozen voor Fred Rutten: buigzaam als riet, bang voor de media, een lichtjes wereldvreemd kruipdier. Zo’n man met meer mens dan mening. Daar voelde het bestuur zich prettig bij.

Tactische genius is hij ook niet. Voor 30 miljoen spelers kopen. De verdediging is een geitenkaas, op het middenveld lopen ze elkaar in de weg, en voorin afhankelijk van één speler: Dries Mertens. Op de bank zit nog eens 30 miljoen te verkommeren als nietsnutten.

Toch bleef iedereen roepen dat PSV kampioen wordt. De breedste selectie, de verplichte honger naar de Champions League om de financiële warboel enigszins op te schonen, de trots van Philips.

Te hoog gegrepen ambities. PSV is zoals Rabobank in het wielrennen: het professionele gehalte is hopeloos ondermaats. Geen vuur in te krijgen. Snert en cake.

Rutten stapt na het seizoen op. Dat had hij beter wat vroeger gedaan. Lieve man en de spelers staan nog steeds achter hem, maar hij mist de scherpte om een topclub te coachen. Bij Schalke hadden ze dat gauw door, bij PSV niet. Rutten is de ideale coach voor RKC en Heracles. Waar niets hoeft, behalve de degradatie ontlopen.

Praten als Brugman is hem niet gegeven. Zelfs de vocabulaire cosmetica van Beenhakker ligt buiten zijn bereik. Hij hakkelt in de rondte. Altijd beleefd en onderdanig, nooit eens buiten zinnen van woede. Dan red je het in het opportunistische voetbal niet.

Fred Rutten heeft zich vergist van carrière. Dat hij nu ook getackeld wordt door een mummie als Van Raaij doet de deur helemaal dicht. Fred is voor jaren afgebrand.