Brieven opinie

Wij kunnen onszelf niet reorganiseren zonder hulp

Woningcorporaties huisvesten van oudsher de zwakken in de samenleving. Hun huurders worden relatief steeds eenzamer, armer, slechter opgeleid, lastiger sociaal stijgend en zijn vaker geestelijk of lichamelijk gehandicapt. De overheid noemt zich „geen geluksmachine meer” en bepleit zelfredzaamheid. Psychiatrische hulp kost een eigen bijdrage. Sociale werkplaatsen sluiten. Ondersteuning voor zwakbegaafden vervalt. Intussen komen er geen extra agenten op straat. We bezuinigen integratietrajecten, jongerenwerk en kinderopvang noodgedwongen weg.

Wij voorspellen daarom juist in ‘onze’ wijken een forse toename van overlast, intolerantie en uitsluiting.

Hierin staan woningcorporaties niet alleen. Alle maatschappelijke partners van een woningcorporatie als Aert Swaens delen de analyse. Het samen oplossen valt evenwel niet mee. We zitten vast in onze beleidscycli, bekostigingsstelsels, regels en gebruiken. Het kost moeite om alle organisaties tegelijk vanuit de wijk te reorganiseren.

Wij bepleiten het opzetten van een instituut voor ‘ontkokercoaches’ – een plek waar we onze ervaringen bundelen en waaraan zich mensen verbinden die anderen kunnen begeleiden. Het zou de rijksoverheid sieren dit instituut te financieren.

Lies de Groot

Directeur-bestuurder van woningcorporatie Aert Swaens

Erik-Jan Hopstaken

Directeur van adviesbureau Vannimwegen

Ik zal president Assad niet meer de hand schudden

Ik heb Syrië bijna tien jaar lang geregeld bezocht en was onder de indruk van het ogenschijnlijk vrije en optimistische leven van de Syriërs. In steden als Homs en Damascus heb ik tientallen muziekprojecten opgezet. Hierbij speelde first lady Asma al-Assad een belangrijke rol. Zij nam in 2007 het initiatief bij de ontwikkeling van het project ‘Massar’. Hierbij werden kinderen mondiger en weerbaarder gemaakt met interactieve activiteiten.

Nu blijkt het een façade. Het ware gezicht van het regime is wel heel duidelijk geworden. Misschien hebben we geen oog en oor gehad voor de vreselijke werkelijkheid, verblind door het leven aan de oppervlakte. De wereld zal lijdzaam toezien hoe de heldhaftige demonstranten zullen doorvechten. Ingrijpen, zoals in Libië, lijkt uitgesloten. Ook de Syriërs zelf verafschuwen westerse interventie. Overheden die het alleen bij beschaafde veroordelingen houden, zouden zich kunnen uitspreken nooit meer de hand van Bashar al-Assad te willen schudden. Ik zal het in elk geval nooit meer doen.

Frans Wolfkamp

Directeur ‘Music in the Middle East’