Brieven

Wij hadden wél iets stoers op Vrouwendag

Arjen van Veelen concludeert in het artikel ‘Is er dan echt niets stoers te doen?’ dat Vrouwendag tegenwoordig gaat over het recht van vrouwen om cupcakes te bakken, in plaats van het recht op gelijke kansen en uitkomsten voor mannen en vrouwen (Zin, 8 maart). Hij schrijft: ‘Vroeger maakten mannen vrouwen belachelijk. Nu doen jullie het zelf.’

Hij heeft zich duidelijk vanaf zijn bureaustoel op Vrouwendag georiënteerd, want hij noemt per ongeluk de stereotypeshow van WOMEN Inc. van vorig jaar (6 maart 2011), waarin hardnekkige vrouwbeelden kritisch werden bekeken. Dit jaar agendeerde WOMEN Inc. het belang van economische zelfstandigheid voor vrouwen. Zo zaten in de zaal: Rahma, directeur van vier dienstverlenende bedrijven, Mia, die een prijs heeft gekregen als een van de beste buschauffeurs van Nederland en Annie, die de de haringkar van haar man overnam, toen die plotseling ernstig ziek werd.

Hoe stoer wil Arjen het hebben? Volgend jaar zullen we overwegen opnieuw een talkshow te organiseren over stereotypen. Om te laten zien dat als je te veel over de hoofden van mensen heen oordeelt, je het mooiste en meest urgente deel van de werkelijkheid mist.

Stoere vrouwen: geil!

Arjen, na honderd jaar Vrouwendag heb je het kennelijk nog steeds niet begrepen. Honderd jaar geleden zagen mannen ons het liefst als Moeder de vrouw, nu zien ze ons het liefst als een vrouw met ballen: een lekker wijf met een pul bier. Stoere vrouwen: geil! De Nederlandse vrouw is een van de gelukkigste ter wereld. En dat komt doordat we, al cupcakebakkend, theedrinkend en jurkenpassend, kunnen kiezen wie we willen zijn. Maak je liever druk over die vrouwen die nog niet kunnen kiezen.

Passend onderwijs

Volgens Kamerlid Ton Elias (VVD) wordt misbruik gemaakt van rugzakgelden in het onderwijs (Opinie, 6 maart). Er zijn vier keer zoveel rugzakkinderen als in 2003. Dat kan volgens hem echt niet. Het is kennelijk irrelevant of psychologische problemen reëel zijn. Ze zijn bij voorbaat verwerpelijk. Hoe redelijk Elias verder ook poogt te argumenteren, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat deze irrationele overtuiging zijn onbewuste rechtvaardiging is van de besparing op het passend onderwijs.

Leerling met een vlekje

Ton Elias heeft een punt als hij zegt dat er te veel kinderen worden aangewezen met wie er iets aan de hand zou zijn. Toch had hij er goed aan gedaan een genuanceerder beeld van de situatie te schetsen.

In tegenstelling tot wat Elias beweert, zijn het niet de scholen, maar de ouders die steeds vaker vinden dat hun kind iets mankeert. Ze menen bijvoorbeeld zeker te weten dat hij of zij dyslectisch is. Als na herhaaldelijke diagnoses bij verschillende bureaus dan eindelijk die indicatie wordt gesteld, slaken ouders een zucht van verlichting: eindelijk is er een verklaring voor het gebrek aan gewenst resultaat van hun kind. Voor scholen begint dan niet het oogsten van de rugzakgelden, maar de aanpassing aan weer een leerling met een vlekje. Weer een leerling voor wie een apart proefwerkweekrooster moet worden gemaakt, met vergrote toetsexemplaren en tijdverlenging.

Elias zou er goed aan doen eens te kijken naar mogelijkheden tot voorlichting van ouders. Niet elk kind kan de hooggespannen verwachtingen van ouders waarmaken. Het zijn de ouders, niet de scholen die het aantal indicaties drastisch hebben doen toenemen. Nu net doen alsof scholen bewust hebben getracht zoveel mogelijk rugzakgelden binnen te halen, om op die manier hun eigen financiële positie te verbeteren, doet geen recht aan de realiteit.

Doutzens katoen

Doutzen Kroes spreekt zich uit tegen bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking en stelt hierbij dat 1 miljard mensen moeten rondkomen van 70 eurocent per dag.

Een merkwaardige stellingname van het boegbeeld van Victoria’ s Secret, een merk dat katoen gebruikt dat wordt geplukt door misbruikte en onbetaalde kinderen.