Wat is er deze week te doen? film

Extremely Loud & Incredibly Close

Jonathan Safran Foers boek Extremely Loud & Incredibly Close gaat over het jongetje Oskar. Zijn vader is een van de slachtoffers van 9/11. Een jaar na dato luistert de getraumatiseerde Oskar nog steeds elke dag naar zijn negen afscheidsboodschappen op het antwoordapparaat – boodschappen die zijn moeder nooit gehoord heeft. Als hij tussen de spullen van zijn vader een zakje met een sleutel vindt, is hij ervan overtuigd dat deze sleutel hoort bij iets dat zijn vader speciaal voor hem bewaarde. Op het zakje staat de naam Black, dus gaat Oskar op zoek naar alle ruim vierhonderd Blacks die in New York wonen. Het ligt allemaal gevaarlijk dichtbij kitsch, en de met zijn tamboerijn rammelende Oskar zou je soms wel willen schieten. Maar regisseur Stephen Daldry maakt van hem ook een innemend jongetje. Zo wordt hij het symbool van de film: soms strontvervelend en zeer ergerlijk, maar uiteindelijk toch ook best ontroerend.

The Grey

The Grey speelt in de taiga van Alaska, waar een vliegtuig vol oliewerkers tijdens een sneeuwstorm neerstort. Een roedel wolven maakt hen de eerste nacht duidelijk dat indringers niet welkom zijn in hun jachtgebied. Dus slaan de overlevenden op de vlucht naar de bosrand. Daar is het veiliger. Denken ze.

Origineel is The Grey zeker niet. Wel zeer goed geacteerd, prachtig gefilmd, scherp gemonteerd en bewonderenswaardig compromisloos. De mensenroedel kent de bekende mix: psychopaat, watje en vrome huisvader worden elk de maat genomen. Als de kwestie van leiderschap is beslecht – in het bos rekent de alfawolf op datzelfde moment ook met een rivaal af – kan het duel in de sneeuw echt beginnen. Tegenstellingen smelten weg terwijl de mannen een voor een in stukken worden gescheurd en opgesmikkeld. Want voor de wolf is het een thuiswedstrijd. Maar dat breien we wel recht met onze intelligentie, toch?

Hugo

Het is een verademing om weer eens een film van Martin Scorsese te zien waar het maakplezier van afspat en waarin hij iets nieuws probeert, een jeugdfilm in 3D. Hugo gaat dan ook over een onderwerp waar de regisseur uiterst gepassioneerd van raakt: de geschiedenis van de cinema. Het weesjongetje Hugo leert een mopperende oude man kennen met een snoep- en speelgoedwinkeltje. De man was ooit de gevierde filmmaker Georges Méliès, een van de filmpioniers van de vroege cinema met feeërieke films vol special effects, maar de tijd haalde hem in.

Le Havre

De nieuwste film van de Finse regisseur Aki Kaurismäki, Le Havre, is schaamteloos idealistisch. Schoenenpoetser Marx ontfermt zich in de Franse havenstad over een Afrikaans asielzoekertje dat naar Londen wil. De film heeft Kaurismäki’s kenmerkende droge humor, een onderkoelde acteerstijl en wordt zoals altijd bij de Finse regisseur bevolkt door rokende kroegtijgers, begripvolle vrouwen en een tikje ontheemde bohemiens.

170 Hz

Hoeveel woorden heb je nodig voor de liefde? Er zijn nu eenmaal dingen die je niet in woorden uit kunt drukken. Of het nu in het Nederlands, het Engels of een van de 160 gebarentalen is die regisseur Joost van Ginkel ontdekte voor zijn debuutfilm 170 Hz, die zich afspeelt in een tragisch-romantisch universum waar men, met of zonder woorden, doof kan zijn voor elkaars gevoelens en emoties.

170 Hz gaat over de dove tieners Evy en Nick en is een zintuiglijke en zinnelijke film. Een unicum in de Nederlandse film, waar al te vaak wordt uitgelegd hoe we ons moeten voelen, in plaats van dat voelen aan de toeschouwer over te laten en zo de filmervaring te verijken. Na zijn première op het Nederlands Film Festival vorig jaar kreeg 170 Hz al een Gouden Kalf: de film kreeg de publieksprijs voor beste speelfilm.