Laptop piept

Soms vertoont mijn laptop zomaar, zonder enige aanleiding, rare kuren. Het is net het menselijk lichaam, dat zich ook opeens onheus tegen de eigenaar kan verzetten.

Neem mijn tenen. Die van mijn rechtervoet vinden het sinds kort grappig om mij af en toe met een krampje te ontregelen. Dan kruipen ze even tegen elkaar aan, meestal net als ik in een moeizame conversatie ben verwikkeld. Zou het een met het ander te maken hebben? Op zulke momenten eisen mijn tenen luidkeels dat ik ze uit mijn schoen bevrijd.

Het zijn twee tenen: de derde en vierde teen vanaf de grote teen gezien. Hè, lastig is het toch dat wij alleen voor de grote teen en de kleine teen namen hebben. Waarom niet naar analogie van de vingers? Dan zouden we ze de middelteen en de ringteen kunnen noemen; om consequent te zijn noemen we de andere tenen de duimteen, de wijsteen en de pinkteen – nog leuke woorden ook.

Mijn laptop kan soms hinderlijk zoemen. Als ik hem optil, houdt hij zijn mond, alsof hij wil zeggen: dat had ik even nodig, aandacht. Zet ik hem weer neer, dan zijn er twee mogelijkheden: het zoemen wordt stoïcijns hervat of het blijft weg. Het lijkt een kwestie van humeur. Hier zie ik meer een parallel met de menselijke geest: die zoemt en neuriet de ene dag ook luider dan de andere dag.

De laatste tijd begint mijn laptop op willekeurige momenten te piepen. Drie identieke toontjes achter elkaar: piep-piep-piep. Met tussenpozen van een minuut of tien. Het klinkt eerder als een plagerijtje dan als een protest. Eerst probeerde ik het geluid te negeren, maar dat is nooit het goede antwoord op kleine ergernissen. Dat worden altijd grote ergernissen als je er niks aan doet.

Dus begon ik aan allerlei draden te trekken en hield ik mijn laptop een aantal malen ruw ondersteboven; het begon er bijna uit te zien als een marteling in een Syrisch ziekenhuis. Daarna ging ik weer voldaan aan het werk tot mijn laptop zich een halfuurtje later, bekomen van de schrik, ouderwets sarrend meldde: piep-piep-piep.

Zo langzamerhand radeloos tikte ik op Google ‘Laptop piept’. Het is troostend om te zien hoeveel lotgenoten er dan blijken te zijn.

„Hoi, mijn laptop doet weer eens raar. Een tijd geleden begon hij voor het eerst te piepen bij het opstarten, ook als je niks deed. Ik heb toen vista geïnstalleerd, het was voorgoed weg, dacht ik. Sinds kort is het teruggekomen. Iemand een idee?”

Niemand. Dat wil zeggen: ideeën zat (geheugen, harddisk, ventilator), maar er zat geen remedie bij.

Dus belde ik maar met de afdeling automatisering van mijn krant. Daar werken vriendelijke mensen die geduldig naar de belachelijkste klachten kunnen luisteren.

De laatste keer belde ik in paniek omdat ik geen internetverbinding meer kon krijgen. „Frits, schuifje”, zei de chef automatisering laconiek. Ik bleek onbewust het schuifje aan de rechterzijde van mijn laptop verschoven te hebben. Ik heb daarna een paar maanden niet meer durven bellen.

„Hij piept”, zei ik nu beschaamd. Ik deed het geluid na. Mijn collega – het was gelukkig een andere – luisterde aandachtig, terwijl hij het mij opvallend vaak liet herhalen. Hij liep enkele functies met mij na, maar kwam er ook niet uit. Als het doorging, moest mijn apparaat maar in de revisie, vond hij.

Daar moet mijn laptop enorm van geschrokken zijn. Sindsdien geeft hij geen kik meer, laat staan een piep.