Is er dan echt niets stoers te doen?

Vrouwen, vrees niet. Want de vrouwen in de Europese Commissie denken aan u.

Eurocommissaris Neelie Kroes roept vrouwen op mee te doen aan de digitale revolutie. Technologie mag niet een wereld van mannen blijven, zegt Kroes. Haar Luxemburgse collega Viviane Reding onderzoekt sinds maandag opnieuw het nut van een vrouwenquotum voor de top van het bedrijfsleven.

Je kan er de klok op gelijkzetten. Vlak voor Vrouwendag op 8 maart kunnen vrouwen zich elk jaar weer warmen aan het ene na het andere help-vrouwen-vooruit-actieplan.

Dit jaar is extra speciaal, want in Nederland bestaat Vrouwendag honderd jaar. Het duurt even voordat tot je doordringt wat het betekent, honderd jaar vrouwendag. Al een eeuw wordt in Nederland stilgestaan bij de achtergestelde positie van vrouwen. Al een eeuw winnen de mannen en verliezen de vrouwen.

Honderd jaar een slachtofferrol, is dat niet een beetje lang?

We hebben het hier toch niet over een minderheid. Vrouwen vormen een nipte meerderheid van de bevolking. En ze hebben stemrecht sinds 1922.

Zou het echt zo zijn dat zo’n grote bevolkingsgroep na honderd jaar nog steeds wordt gediscrimineerd, achtergesteld, buiten de top en de beslissingen wordt gehouden? Zou het echt zo zijn dat die meerderheid in een van de meest vrije, democratische en welvarende landen ter wereld nog steeds niet het leven kan leiden dat ze zelf graag wil? Onderschatten we de vrouw niet een beetje?

Ja, aan de top zijn vrouwen in de minderheid. En vrouwen verdienen per uur nog altijd minder dan mannen. Dat is allemaal waar, maar als groep op de arbeidsmarkt gedragen vrouwen zich ook heel anders dan mannen. Zeker in Nederland. Vrouwen kiezen massaal voor werkweken van een dag of drie (en dan maak je geen kans op de post ‘Bestuursvoorzitter van Philips’). Vrouwen werken vaker bij de overheid (waar de salarissen lager zijn). Dat heeft gevolgen.

Nederlandse vrouwen zijn hier prima tevreden mee. Vraag vrouwen naar de taakverdeling met hun man en de duimen gaan dik omhoog. Vraag werkende moeders of ze meer zouden werken als de crèche gratis was, of als hun man een dag minder zou werken, en 95 procent antwoordt: nee.

Niks discriminatie of achterstelling, vrije keuze. Tuurlijk, er is heus een groep ambitieuze carrièrevrouwen. Die groep is alleen niet zo groot als feministen in de jaren zestig hadden gedacht, of gehoopt. Op dit moment. Want wat vrouwen over 10, 20 of 40 jaar willen als het om werk gaat, dat weet niemand.

En hebben de mannen het zo goed? Mannen domineren aan de top, maar ook aan de onderkant. Ze doen vaker vies, gevaarlijk en zwaar werk dan vrouwen. Ooit een vrouw gezien op de vuilniswagen? Mannen gaan vaker dood tijdens hun werk. Flierefluitend door het leven gaan ook mannen met kantoorbanen niet. Nederlandse mannen besteden per week meer uren dan vrouwen aan verplichtingen. Aan werken dus, én aan de zorg voor het huishouden en de kinderen. Want daar doet de Nederlandse man hartstikke zijn best voor. Dat is uniek in Europa. In alle andere landen draaien vrouwen meer ‘verplichte’ uren dan mannen. Als het om werk gaat, realiseren mannen minder vaak hun wensen. Vrouwen zijn gelukkiger met hun baan. Veel mannen zouden graag wat minder werken, maar dat doen ze niet vanwege de deeltijdbaan van hun vrouw. Mannen gaan eerder dood dan vrouwen, wellicht een teken dat hun leven zwaarder is. Best zielig eigenlijk. Moet er dus een Mannendag komen?

Welnee. En laat die Vrouwendag ook maar zitten, voor Nederlandse vrouwen althans. Je solidair verklaren met onderdrukte vrouwen in verre oorden is een andere kwestie.

Dan kunnen we vrouwen weer gaan zien als individuen, en niet als achtergesteld probleemgeval. Dat zou echt geëmancipeerd zijn.