De avonturen van Laura

In het ‘zeiltheater’ op watersportbeurs Hiswa interviewde Klaas Jan Hoeve van Watersportmedia ‘het zeilmeisje’ Laura Dekker (16). Laura was – iedereen kende het verhaal – de jongste persoon die ooit solo rond de wereld zeilde. Een man schaamde zich dat hij bij Jeugdzorg werkte. Laura vergaf het hem Klaas Jan, voorzien van een gezellige buik

In het ‘zeiltheater’ op watersportbeurs Hiswa interviewde Klaas Jan Hoeve van Watersportmedia ‘het zeilmeisje’ Laura Dekker (16). Laura was – iedereen kende het verhaal – de jongste persoon die ooit solo rond de wereld zeilde.

Een man schaamde zich dat hij bij Jeugdzorg werkte. Laura vergaf het hem

Klaas Jan, voorzien van een gezellige buik en borstelsnor, zat wijdbeens tegenover Laura op een kruk. Hij stelde haar op het gemak met de mededeling dat ze ‘een held’ en ‘een voorbeeld voor veel jongelui’ was en dat ‘de tent’ vol zat met zeilvrienden en zeilvriendinnen die haar bewonderden. Zelf bewonderde hij haar ook.

Laura prutste wat aan haar gifgroene sweater, waarop met grote letters haar naam stond.

Klaas Jan begon. „Een jaar geleden, beste Laura, zaten we hier ook. Toen was je nog een jaartje jonger dan je nu bent en je bent nog zo jong. Hoeveel mijlen heb je eigenlijk afgelegd?”

„27.000”, zei Laura afgemeten.

„Toe maar”, zei Klaas Jan. „Alsof je een emmer leeggooit. En hoeveel dagen ben je onderweg geweest met je boot Guppy?”

„366.”

„En waar is Guppy nu?”

„In de haven.”

Na tien minuten aftasten dook Klaas Jan de diepte in. Hij wilde nou weleens weten of het gevaarlijk was geweest onderweg. „Vooraf spraken de mensen over piraten, haaien en enge mannen in havens, klopte dat?”

„Nee”, zei Laura.

Na een korte stilte voegde ze eraan toe dat het geen vakantiereisje was geweest. Onderweg was het stuurwiel van Guppy gebroken en er was ook een touw geknapt.

Klaas Jan: „Dus dat heb je zelf gerepareerd?”

„Ja”, zei Laura, „dat was wel zo handig.”

Toen het afgelopen was, moest Laura achter een kraampje staan, waar een zenuwachtige meneer van de uitgeverij voor 19,90 euro coupons verkocht, die je later – als Laura klaar was met schrijven – kon inruilen voor haar boek. Desgevraagd zette Laura een handtekening op een coupon en ze was ook niet te beroerd om op de foto te gaan met fans.

Dat waren vooral oudere mannen.

Eentje, hij droeg een blauw T-shirt met de tekst ‘Ik zeil!’, zei dat hij van al haar avonturen een plakboek had bijgehouden. Dat wilde hij eventueel wel voor haar kopiëren. Tevens vroeg hij zich af waarom ze haar mail niet beantwoordde.

Laura zei dat ze haar agent had ontslagen, ze had een nieuwe.

„Ooo”, zei de man. „Wie is dat dan?”

Ze werd in haar zij gepikt. Een meneer met een baard, hij werkte bij Jeugdzorg. Hij kwam zijn excuses aanbieden omdat hij zich schaamde dat hij bij Jeugdzorg werkte.

Ze vergaf het hem.

De man informeerde naar de toekomstplannen. Laura zei dat ze haar boek af ging maken en dat ze daarna ‘zeilwerk’ ging doen in een gebied met minder regels. De man ging voor haar duimen, maar waarschuwde dat er overal maaivelden waren en dat je daar het beste je hoofd maar niet bovenuit kon steken, enfin ze wist er alles van.

Laura zei dat ze in Nieuw-Zeeland geen maaivelden hadden en verder had ze een nieuw probleem. Haar uitgever was in paniek, de coupons voor haar nog niet afgeronde boek waren op.