Brieven over bezuinigingen op het onderwijs

Elias negeert de feiten over de onderwijsbezuinigingen

Volgens Tweede Kamerlid Ton Elias (VVD) wordt misbruik gemaakt van rugzakgelden in het onderwijs (Opinie, 5 maart 2012). Er zijn vier keer zo veel rugzakkinderen als in 2003. Dat kan volgens hem echt niet. Elias benadrukt het belang van feiten. Bovengenoemd feit vormt de kern van zijn betoog. Duister blijft wat de oorzaak is van de spectaculaire stijging. Er kunnen vele redenen zijn, ook legitieme, maar Elias gebruikt slechts suggestieve retoriek („ik verzin het niet, dit gebeurt”).

Het is kennelijk irrelevant of psychologische problemen reëel zijn. Ze zijn bij voorbaat moreel verwerpelijk. Harde feiten behoeven geen nadere analyse als ze moreel verwerpelijk zijn. Hoe redelijk Elias verder ook poogt te argumenteren, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat deze irrationele overtuiging zijn onbewuste rechtvaardiging is van de besparing op het passend onderwijs.

Paul Tempelaar

Almelo

Die bezuinigingen lossen de bureaucratie niet op

Hoeveel van de 9,6 miljard euro die het ministerie aan basisonderwijs besteedt, komt daadwerkelijk terecht in de klas?

Toen de speciale basisscholen in de jaren negentig verdwenen, belandden veel kinderen met problemen op gewone scholen. Zogenoemde ‘Samenwerkingsverbanden’ moeten sindsdien het geld verdelen dat vroeger naar de speciale scholen ging. Van dit budget komt in Amsterdam gemiddeld maar tweederde terecht op de basisschool. De rest wordt vooral besteed aan bureaucratie. Hetzelfde geldt voor de rugzakbegeleiding. Scholen worden bestookt met glossy brochures van onderzoeksbureaus voor wie leerlingenzorg een gat in de markt is. Het is dus onjuist dat het geld voor passend onderwijs direct naar scholen gaat, zoals Elias betoogt.

Mijn oplossing: geen bezuiniging op passend onderwijs en geen prestatiebeloning. We zijn vanzelf al gemotiveerd genoeg. Wel onderzoeken welke bestuurs- en advieslagen kunnen verdwijnen, zoals dure bureaus in plaats van psychologen, of het geld voor passend onderwijs via een klein administratief loket direct naar de scholen laten vloeien.

Susan van Putten

Amsterdam

De druk op leraren wordt te hard opgevoerd

Ton Elias verdedigt de bezuinigingen op het passend onderwijs. Gedeeltelijk ben ik het met hem eens.

Te veel bureaucratie komt ouders en leerlingenniet ten goede. Ook is het aantal zorgleerlingen op gewone scholen explosief gestegen, door het oprekken van de grenzen van normaal gedrag. Hiervan zullen de kosten omlaag moeten.

Maar waarom wil hij het laatste kwart van de bezuinigingen realiseren door klassen in het speciaal onderwijs met 10 procent te vergroten? Het uitgangspunt was dat de kinderen die werkelijk zorg nodig hebben, deze blijven ontvangen. Vindt Elias dat dure gehandicapte kinderen economisch niets opbrengen ?

Des te meer verbaas ik mij dat het kabinet investeert in deskundigheid van leraren om beter te kunnen omgaan met verschillen in de klas. Dit houdt in dat leerkrachten zich moeten bijscholen, los van het hanteren van grotere klassen. De druk op leerkrachten wordt te hard opgevoerd. We zullen ons over vijf jaar op het hoofd krabben over ordeproblemen in de klas en bedenken waarom zo veel leraren in de Ziektewet zitten.

Marre Taal-Klever

Gordontrainer en moeder van een dochter in het ZML-onderwijs