Bloemen wil net iets te veel

Absobloodylutely Bloemiliciously Fanf*ckintastic, door Karin Bloemen. Gezien: 7/3 in De Flint, Amersfoort. Tournee t/m 9/6. Inl. labloemen.nl ***

De nieuwe theatershow van Karin Bloemen heeft veel prijzenswaardigs te bieden. Zoals de luxe van drie welluidende achtergrondzangeressen, drie beweeglijke danseressen en vier gespierde muzikanten, de epaterende aankleding en de negen projectieschermen waarop een reeks geestig getypeerde scènetjes uit zeer diverse huwelijken te zien zijn.

Daarbij laat de voyante vedette, met een verbluffend gevarieerd stemmenarsenaal, een handvol vaak spitsvondige conferences en monologen horen. Terwijl de keus van de liedjes al even veelzijdig is – het ene moment de pep van een popconcert, dan weer een teer chanson en ook nog een zotte versie van Huilen is voor jou te laat bij een bandopname van het klassieke Amsterdam Sinfonietta.

De geprojecteerde scènetjes, waarin Erik van Muiswinkel alle mannenrollen speelt, zijn cabareteske topnummers. Net als de openingsconference, over de verschillen tussen vroeger en nu, en Bloemens lachwekkende optreden als Surinaamse mevrouw, die een hekel aan bijgeloof heeft omdat daar altijd ongelukken van komen. Minder geslaagd vind ik een veel te nadrukkelijk verzonnen stamboomverhaal. En bij sommige liedjes detoneren de danseressen.

Maar doorslaggevender is dat al die verschillende elementen de show, onder de aanstellerige titel Absobloodylutely Bloemiliciously Fanf*ckintastic, nogal hybride maken. Zodra de voorstelling vleugels krijgt, door een raak typetje of een showy zang- en dansnummer, worden die weer afgekapt door een abrupte sfeerwisseling. Karin Bloemen wil veel, deze keer, misschien net iets te veel.