Na Super Tuesday: de Republikeinen dansen door

Hier doet de Republikeinse race me het meest aan denken: de Dansmarathons, waarmee werkloze Amerikanen in de jaren twintig probeerden wat te verdienen. Het spel is simpel: wie het langst op zijn benen blijft staan, wint. Er kwam massaal publiek op af, gefascineerd door de slopende strijd. Maar bij marathons die uren, of dagen duurden, haakten de bezoekers af. Hier worden de Dansmarathons verbeeld in de film They shoot horses, don’t they? (1969):

Er was weinig triomfantelijks te merken in de speech van Mitt Romney, vannacht in Massachusetts. Hij heeft zes van de tien staten op Super Tuesday gewonnen, waaronder het  algemeen als hoofdprijs beschouwde Ohio. Maar Romney wilde vooral naar huis, na maanden weer in zijn eigen bed slapen. Romney oogde vermoeid, en kreeg zelfs zijn vaste oneliners er hakkelend uit.

Romney weet dat hij nog zeker twee, misschien drie lange maanden moet knokken om de benodigde 1.144 gedelegeerden te winnen. Dat hij zal winnen, staat vrijwel vast. Maar de tegenstand is taai, en de Republikeinen hebben de race bewust zo georganiseerd dat het lang spannend blijft. Dat genereert publiciteit, was de gedachte, zoals de strijd Clinton-Obama bij de Democraten in 2008 de hele wereld boeide.
Deze race is anders. Het is een uitputtingslag, en Super Tuesday heeft het algehele beeld niet veranderd:

- Romney blijft ruim aan kop, Santorum is de enige echte concurrent, Gingrich pakt af en toe een staat.

- Romney blijft uitzonderlijk impopulair onder conservatieve Republikeinen in het zuiden. Wat hem redt, is de verdeeldheid van de tegenstand. In Virginia hoefde hij het alleen tegen Ron Paul op te nemen. Paul haalde meteen 41 procent.

- Rick Santorum wint de staten in het midwesten en deelt de winst met Gingrich in het zuiden. Het schisma in de Republikeinse partij tussen relatief gematigd conservatisme en Tea Party-activisme komt steeds duidelijker aan het licht.

- Romney gaat het heel moeilijk krijgen de natuurlijke Republikeinse achterban te enthousiasmeren. Dit najaar staat hij voor een nog veel grotere klus: de zwevende kiezers aanspreken.

Romney had gehoopt op een zegetocht, maar sleept zich naar de (vrijwel onvermijdelijke) winst. Hij lijkt de beste conditie te hebben, maar er dansen nog altijd drie mannen naast hem.