Tussenrapport

Omdat mijn vrouw ‘wegens verblijf in het buitenland’ (klinkt nog altijd wat sjieker dan ‘logeren in Meppel’) niet in staat was haar plicht als PvdA-lid te volbrengen, was ik genoodzaakt de honneurs waar te nemen. Daarom bevond ik me gisteravond opeens, in verdacht rood gezelschap, in theater de Meervaart te Amsterdam-Osdorp, waar de bekende vijf fractieleden van de PvdA uit de Tweede Kamer om de opvolging van Job Cohen streden.

Hier mijn subjectieve tussenrapport, in de eerste plaats bestemd voor mijn vrouw, maar de trouwe lezers van deze krant mogen over haar schouder meelezen.

„Je overkomst is nog steeds niet dringend gewenst, zelfs niet door de PvdA. Wij redden ons hier voorlopig wel. De jongens en meisjes van de fractie deden gisteravond erg hun best. Het was ze niet aan te zien dat ze al drie van zulke zware avonden achter de rug hadden.

„Ze zagen eruit als om door een ringetje te halen, opvallend was dat Ronald als enige van de jongens een stropdas droeg. Wilde hij hiermee onderstrepen dat hij ook als enige kandidaat presidentiële allure heeft? Hamerde hij daarom ook op het feit dat hij ervaring als leidinggevende had? Mochten we dat zien als een subtiel trapje naar Diederik, die moest toegeven dat hij zulke ervaring ontbeerde?

„Ik keek er trouwens wel even van op. Diederik is kennelijk nog niet eens voorzitter van de plaatselijke postduivenvereniging geweest. Zo’n jongen moet straks die slangenkuil aan het Binnenhof gaan beheren. Ik wil me er niet te veel mee bemoeien, het is jóuw partij, maar dit lijkt me vragen om nieuwe problemen.

„Tot kort voor je vertrek aarzelde je nog erg tussen Ronald en Diederik. Je had altijd een lichte voorkeur voor Ronald gehad, maar je begon te twijfelen. Je vroeg je af of Diederik voor de brede achterban misschien toch niet inspirerender zou zijn dan Ronald, die wat professoraal overkomt.

„Ik kan je bij deze keus niet echt helpen, maar ik doe mijn best. Diederik was gisteravond in het debat prominenter aanwezig dan Ronald, hij is meer het type van de campaigner, de borst vooruit, de grote witte overhemdkraag kaarsrecht omhoog – en maar smile-smile doen. Zijn ambitie trok als een wervelwind door de zaal en richtte ook later op de avond nog grote verwoestingen aan in Osdorp.

„Diederik heeft zijn aanpak goed afgekeken van Amerikaanse rolmodellen in de presidentiële campagnes, inclusief ontroerende anekdotische verwijzingen naar zijn eigen gehandicapte kind en naar een Marokkaanse jongen die hij nog net voor het afglijden naar de zware misdaad wist te behoeden en die nu, dankzij Diederiks ingrijpen, op een gymnasium zit om later misschien wel onze eigen Barack Obama te worden – natuurlijk nadat Diederik dat zelf een tijdje is geweest.

„Ronald deed het niet slecht, maar hij staat op zo’n podium soms wat al te genuanceerd te pruttelen. Tegen tijgers als Diederik moet je vlámmen, anders verscheuren ze jóú. Nebahat deed het in dit opzicht wel aardig. Zij mag het natuurlijk nooit winnen, al was het alleen maar om te voorkomen dat zij Jeroen Pauw de volgende keer live voor zijn sodemieter (een geliefd woord van haar) schiet. Maar ze nam Diederik leuk te grazen door na een van zijn hartverscheurende vertellingen te zeggen: ‘Je zou toch geen ingestudeerde antwoorden geven?’ Een vals loedertje!

„Tot zover.

„Laat het op je inwerken. Rust toch goed uit. Thuis wacht je een zware beslissing.”