Alsof Popeye jouw lul heeft

Nederland, Amsterdam, 04-03-12 Renske de Greef en Marcel van Roosmalen. © Foto Merlin Daleman

Schuin tegenover Artis in Amsterdam zit sinds enige tijd het Tattoo Museum, resultaat van de wonderlijke samenwerking tussen Henk Schiffmacher en mevrouw Jeanette Seret.

Henk zorgde voor ‘de content’ en mevrouw voor het geld. Ze liet er al tachtig ‘moeilijk bemiddelbaren’ werkervaring op doen.

Achtervolgd door twee suppoosten – er waren nog drie bezoekers, die hadden elk ook een paar suppoosten – begon ik aan een tocht door het museum.

Bij een foto van een totaal versierde Japanner vroeg ik wat het voorstelde.

„Ja, die heeft een vaas met bloemen in de reet”, zei de eerste suppoost.

De tweede zei dat we dat maar aan Henk moesten vragen, die zat op de tweede verdieping en hij zat er niet voor niets.

Op een bar stond een kleine televisie waarop een documentaire werd vertoond. In beeld een man, de torso blauw van de tatoeages. Hij zei dat hij in 1980 ‘zijn eerste zeilboot had laten zetten’.

„Wie is dat?”, vroeg ik aan de ene suppoost, de andere was even koffie halen.

De suppoost ging voor het beeldscherm hangen en zei: „Zo te zien de grote smurf.”

Na een korte stilte: „Maar we kunnen het natuurlijk ook aan Henk vragen.”

Die zat op de tweede etage in Crazy Eddie’s café-restaurant, we wisten het inmiddels.

Op naar Henk.

Hij zat er inderdaad, verzonken in een boek over papegaaien. Zijn vrouw Louise at naast hem uit een zakje paprikachips. Op de vraag of het goed ging met het museum antwoordde Henk dat het duidelijk was dat alle subsidiepotjes op slot zaten vanwege de crisis.

Zijn vrouw Louise probeerde ook wat te zeggen.

Henk: „Dat is helemaal het verhaal niet.”

Het verhaal was dat er twee werelden moesten samenwerken die aan elkaar moesten wennen. „De wereld van de PvdA-tut die op zondag wil wandelen en de wereld van schijt aan de wereld.”

Louise: „En ook de wereld van no future, dat is ook Henk.”

Er volgde een gesprek over tatoeages. Henk kende mensen die bezig waren aan ‘hun vierde laag’, die waren dus blauw. Kende ik ‘Lucky Diamond Rich’? Nee? Nou, dat was dus de meest getatoeëerde mens op aarde. De binnenkant van de voorhuid was ook gedaan.

„De sky is de limit”, zei Henk. „Ik heb alles gezien. Ook een leuter die in tweeën is gesneden. Ik ben gestopt met alles te begrijpen.”

Het tatoeëren van geslachtsdelen had niet zijn voorkeur.

„Behalve als het onderdeel is van een kunstwerk. Als je de buik vol pijlen hebt die naar de poes wijzen, kan ik me voorstellen dat je de poes ook versierd. Wat ik ook wel eens heb gedaan: een Popeye met gespreide benen aanbrengen in de schaamstreek. Dan lijkt het net alsof Popeye jouw lul heeft.”

Van deze twee voorbeelden hingen geen foto’s in het museum. Het paste niet in de wereld van de PvdA-tut die op zondag wandelt.

Marcel van Roosmalen

Sinds deze week wisselen Renske de Greef en Marcel van Roosmalen elkaar dagelijks af als columnisten op deze plek.