Zo wil ik best naar de hel

Deze week: , zangeres en kunstenares. Haar band Schradinova komt dit najaar met een nieuwe cd.

De Duitse metalband Rammstein, gisteravond in Ahoy, Rotterdam. Foto’s Andreas Terlaak

De belichaming van echte mannelijkheid: dat is de Duitse metalband Rammstein. Een stalen loopbrug met rook en vuur daalt neer over de volle lengte van de zaal. Daarna volgt een ceremoniële intocht van de bandleden met fakkels. Iemand draagt de Nederlandse vlag.

Bij het eerste nummer is het duidelijk. Oordoppen zijn hier geen overbodige luxe. „Eins zwei drei....” Vuurorgasmes en ontploffingen. Een gigantische lampenconstructie zweeft als UFO boven het podium.

De gespierde frontman Till Lindemann belichaamt bloed zweet en tranen in de staalindustrie. In het eerste nummer heeft hij de handen op de rug – als een revolutionair die het volk toespreekt. Hij is vooral innemend als hij stilstaat en strak voor zich uitkijkt.

Overdrijving, kracht, mannelijkheid, futurisme, humor, vuurwerk. In de eerste paar nummers is er al meer vuurwerk dan in de hele openingsceremonie van de Nijmeegse vierdaagse feesten. De toetsenist, gehuld in een futuristisch glitterpak, loopt op een loopband, terwijl hij speelt. Het achtergronddecor verandert in een reusachtige bijenkorf. Ik begin het al vrij normaal te vinden dat de gitarist zingt in een brandende microfoon en met een vuurspuwend masker gitaar kan spelen.

Na al die ruige krachtpatserij komt er stiekem toch een beetje gevoel aan het licht: er wordt een ballad ingezet. Alle lange mannen met Rammstein T-shirts om me heen kennen de tekst. Iets met ‘Mutter’. Heel lief vind ik dat.

Volgt: een messenslijpliedje. Slagersschortje met bloed. Gregoriaanse zang. Hard, harder, hardst. Hop – gitaar in de fik. Marcheerliedje: Du Hast. Hit! Meezinger! Mijn favoriet.

Dan volgt weer een rustig nummer: de glittertoetsenist gaat in een rubberbootje het publiek over. Vanaf het podium drijft de drummer (in jurk en vrouwenpruik) met zweepslagen de rest van de band (in sm-pakjes) als kruipende slaven naar het middenpodium.

Aldaar haalt de zanger zijn piemel uit zijn broek en begint behoorlijk hard over het publiek te ‘spritzen’. Erste Zugabe.

Een nieuw moederschip landt. Het is een enorm grote ventilator waar rook uitkomt. Wie met veel vuurwerk begint, kan niet anders dan er mee eindigen. Maar eerst nog even de hit Amerika. Glitters in de lucht.

Ik ga de laatste tijd vaker naar shows om inspiratie op te doen voor mijn eigen theatershow. Nu zijn kaarsjes al lastig in het theater, dus ik geloof niet dat ik er op dit gebied iets aan had. Terwijl de muziek eigenlijk een beetje het Ruhr-gebied samenvat, is de show een soort ‘Efteling meets hel’. Maar wel een hel met humor. Dan wil ik best naar de hel.