Niets kan tippen aan het simpele genot van een knop

Een echte gamer speelt geen Angry Birds op de iPhone. Nee, een echte gamer heeft een draagbare spelcomputer in zijn hand. Tenminste, dat vindt Sony. Want toen ik vanmorgen de PlayStation Vita ophaalde, benadrukte de medewerker van het bedrijf dat dit apparaat echt alleen voor échte gamers is.

Ik stap de trein in. Medereizigers zijn druk met hun smartphone. Wat ze er op doen, weet niemand. Misschien lezen ze mails, het laatste nieuws, of spelen ze een spelletje. Bij mij is het wel meteen duidelijk wat ik aan het doen ben wanneer ik de Vita pak. Het logge apparaat, het grote display maar vooral de knoppen verraden dat ik aan het gamen ben. Ik voel me dus meteen een échte gamer. En schaam me.

Gelukkig maakt schaamte snel plaats voor enthousiasme en prettige weemoed. De spellen op de Vita zien er namelijk zó mooi uit en spelen zó prettig, dat ik te doen heb met de forenzen die vogeltjes tegen torens schieten in Angry Birds.

Qua innerlijk verschilt de Vita niet veel van smartphones: dezelfde processoren, dezelfde geheugenmodules. Maar qua uiterlijk dus wel. Het belangrijkste verschil: de knoppen. Wie inmiddels gewend is aan het kantelen van zijn iPhone om te sturen in een racegame, wordt bij de knoppenbediening van Wipeout 2048 overweldigd door de mate van controle. En ook andere spellen besturen vlotter, preciezer en prettiger dan hun genre-equivalenten op knoploze mobieltjes.

De afgelopen jaren had de knop het zwaar te verduren. Het succes van de Wii en de Kinect kweekte de veronderstelling dat beweging de toekomst van gamebesturing zou zijn. Om nog maar te zwijgen over Apple, dat de knop helemaal afschafte. De Vita leert: niets kan tippen aan het simpele genot van een knop. De weerstand op de vinger, het zacht klikkende geluid dat verweeft met het spel. Het metaal dat zich door de behuizing laat drukken, diep van binnen contact maakt en plagend terugveert, om daarna snel en meedogenloos weer gevloerd te worden door mijn duim. Mijn duim, die na jaren van frigide touchscreens eindelijk weer echt iets kan voelen.

Naast de vertrouwde knoppen heeft de Vita ook wat nieuwigheden, al voelen die meer als gimmicks. Op de achterkant zit een touchpad waar je met je vingers overheen kunt wrijven. Leuke toepassingen zijn hier nog niet voor, wat doet vermoeden dat het er bij de haren is bijgesleept om de lijst met specificaties indrukwekkender te maken. Dat geldt ook voor de camera’s, voor en achter. Facebook- en Twitter-apps maken het onder andere mogelijk je gamestatus te delen met vrienden, maar daarmee geef je ze vooral een valide reden om je voorgoed te blokkeren. En de internetbrowser mist nu nog teveel functies om pc’s of tablets te kunnen vervangen.

De levenslustig gedoopte PlayStation Vita doet alsof hij hip en modern, sociaal en 2.0 is, maar uiteindelijk blijkt het dus een ordinaire, ouderwetse spelcomputer. En daar hoeft hij zich helemaal niet voor te schamen.

Playstation vita games

Wipeout 2048 ****

Futuristische racegame die vaker is ingezet bij de lancering van een Sony-spelcomputer. Ongetwijfeld ook om de spierballen te laten zien: dit is een spel waarvan je mond openvalt als je met hoge snelheid door hoekige, kleurige sciencefictionlandschappen raast. Daarachter zit gelukkig een ingenieus racespel dat de door uiterlijk verleide speler snel aan zich bindt.

Virtua Tennis 4 ****

Vlot, verslavend tennisspel dat misschien wel als enige mag zeggen dat het er exact zo goed uitziet als de versie op moderne tv-spelcomputers. Omdat het slechts om tennisbanen, een net en wat sporters gaat, is dat allicht een makkelijk gewonnen wedstrijd.

Uncharted: Golden Abyss ***

Net als Wipeout is Uncharted gemaakt om mee te pochen. Dit oogstrelende avonturenspel verliest zijn glans enigszins wanneer blijkt dat – en dit is de serie eigen – het liever fraaie poses aanneemt dan een interessant spelmechanisme presenteert. Avonturieren gaat meestal op de automatische piloot en in vuurgevechten steekt herhaling de kop op. De aftiteling komt iets te snel in beeld, waarna er weinig meer te doen is dan opnieuw beginnen.

Modnation Racers: Road Trip**

Sony’s antwoord op Mario Kart heeft meer toeters en bellen, maar minder charme dan Nintendo’s luchtige kartracespelletje. Eigen banen maken met de touchpad stimuleert de creatieve geest, maar eenmaal achter het stuur groeit het verlangen naar meer kleur in de omgevingen en karakter in de poppetjes.

Reality Fighters **

Vechtspel met een gimmick. Scan je eigen gezicht in, of dat van je baas, en sla de ander tot pulp. Maakt gebruik van augmented reality, waardoor je je creaties kan laten knokken op de salontafel, of waar je de camera van de Vita dan ook op richt. Qua diepgang blijft het achter bij vechtspellen die geen showcase hoeven te zijn voor exotische nieuwe techniek.

Little Deviants

Collectie kleinere spellen die allen gebruikmaken van de extra snufjes op de Vita, zoals het touchpad op de achterkant. Zoals de Wii en Kinect te vaak lieten zien, resulteert innovatie ook hier in vluchtige, soms ronduit onhandige spelletjes waarbij de zin om ze te blijven spelen na een ochtendje volledig is verdampt.

Everybody’s Golf ****

Laagdrempelig golfspel dat na enkele uren spelen zijn ware aard blootgeeft en een haast oneindige hoeveelheid nuance blijkt te bevatten. De karikaturale personages en kinderlijke presentatie kunnen je tegenhouden als je zoekt naar een serieus golfspel. Het is raadzaam om dan toch door de zoetigheid heen te bijten.