Het ongeschapen woord

Het eerste verhaal dat ik hoorde over een vernietigde koran betrof een zwarte moslim die werd aangevallen door twee blanke skinheads. De zwarte man werd over de brug gegooid en belandde op de treinrails. Een intercity sleepte hem mee en verwoeste zijn koran. Als kind herinner ik me mijn verdriet. Dat was net zo groot over de koran als over de zwarte man die de dood vond. Ik was verontwaardigd dat de skinheads niet wisten dat de Koran het allerheiligste was voor moslims.

Dat laatste leerde ik vanaf mijn derde. Toen begonnen mijn ouders mij velletjes met het koranisch alfabet te geven en mijmerde ik al spelend door het huis over de Arabische letters . Vanaf mijn vijfde zat ik op Koranschool en kreeg ik een heel hoofdstuk mee. Later droeg ik trots de hele Koran met me mee. Rushdie schreef eens dat, als hij als kind de koran liet vallen, hij die moest oprapen en kussen om hem weer te zuiveren.

Ook ik heb het Heilige Boek vaak uit mijn handen laten glijden en dus moeten liefkozen. Een grotere zonde dan de Koran bezoedelen bestond er niet. Het boek mocht je niet aanraken zonder je te hebben gewassen. En dan bedoel ik niet alleen je handen, maar je armen tot je ellebogen, je gezicht, oren, een deel van je hoofdhuid, je nek, hals en voeten. Alleen zo’n wudu — rituele wassing — maakte je schoon genoeg voor de Koran. Deze wegzetten mocht alleen op een hoge plaats en nooit bijvoorbeeld op de grond.

Ik heb verschillende mensen in Pakistan op straat alles om zich heen zien vergeten toen ze een snipper van de Koran ontdekten en alles in het werk zien stellen om die snipper op te rapen. De een drukte hem hoog in een gaatje in een boomstam, weg van de vertrapping in het verkeer. De ander nam de snipper mee om hem te verbranden, om dezelfde reden. Talrijk waren de heroïsche verhalen over de Koran uit het leger, Pakistans belangrijkste instituut. Bijvoorbeeld: een soldaat kwam om in een explosie, maar de koran die hij meedroeg bleef op miraculeuze wijze ongeschonden. Of: een soldaat overleefde een aanval, omdat de koran in zijn borstzak de kogel voor hem opving.

De Bijbel heeft in het christendom nooit de status gehad die de Koran heeft in de islam. In het christendom staat niet dat boek, maar de persoon van Jezus centraal. In de islam is dat anders: daar gaat het om het ongeschapen woord van Allah. De Koran neemt dezelfde plaats in als Jezus in het christendom.

De Koran verbranden is te vergelijken met Jezus opnieuw kruisigen. Misschien hadden de Amerikaanse legereenheden in Afghanistan zo moeten worden gebriefd. Dan hadden ze de Koran wellicht niet verbrand.