Helemaal uit de Oeral gekomen om voor 100 roebel Poetin te kiezen

Volgens de exitpolls is Vladimir Poetin er glansrijk in geslaagd om de presidentsverkiezingen al in de eerste ronde te winnen, met zo’n 60 procent van de stemmen. De oppositie betoogt vanavond, onder meer tegen fraude in stembureaus in Moskou. Poetin viel gisteravond uit tegen de ontevreden middenklasse die Rusland wil „vernietigen”. Hij plengde ook een veelbesproken traan. Maar dat kwam door de wind, verklaarde het Kremlin vanochtend.

In stembureau 2888 in de Noord-Moskouse wijk Strogino blinken de roestvrijstalen gebitten van zo’n tachtig bouwvakkers, die hier willen stemmen voor een nieuwe president van Rusland. Ze zijn met tientallen tegelijk komen opdagen en vullen met hun zwarte kleding en mutsen bijna de hele gang van de kadettenschool waar, onder toezicht van twee webcams, de stembussen staan.

Woensdagavond laat, een uur voordat het niet meer mogelijk was, hadden de bouwvakkers zich laten inschrijven als kiezers. Of beter gezegd: heeft iemand van bouwbedrijf Kosmos een zak met meer dan duizend verklaringen bij het stembureau afgeleverd met het dringende verzoek om hen als kiezer in te schrijven, omdat ze zogenaamd onmogelijk op een andere plek konden stemmen.

De bouwvakkers maken deel uit van een illegale stembrigade, een carrousel, die met autobusjes van stembureau naar stembureau rijdt om daar telkens weer voor Poetin te stemmen – in ruil voor een paar honderd roebel (een paar euro) per keer. Net als tijdens de parlementsverkiezingen van december is zo’n carrousel een beproefd middel om de stembusuitslagen te beïnvloeden ten gunste van de gedoodverfde winnaar, Vladimir Poetin, die al in de eerste ronde wil winnen.

„Alles is hier illegaal aan”, zegt de 55-jarige Irina Berland, lid van stembureau 2888 en onafhankelijk verkiezingswaarnemer. „Ze hadden hier zelf heen moeten komen om hun paspoort te tonen. Alleen zo kun je je namelijk laten registreren. Wat nu gebeurt, mag helemaal niet. Maar de leden van het stembureau moeten het wel toelaten. Ze staan onder grote druk van de lokale autoriteiten, de prefect voorop.”

Jevgeni Mysjajev – kandidaat van de Communistische Partij in de Moskouse gemeenteraadsverkiezingen, die tegelijkertijd worden gehouden – ziet de stembusgang misprijzend aan. Eerder die ochtend meldde zijn partij op Twitter dat in Strogino in totaal zesduizend kiezers illegaal staan geregistreerd. Het lijkt een herhaling van december, toen in die wijk op grote schaal werd gefraudeerd. „De meeste van deze bouwvakkers werken niet eens in deze wijk. Dus het is totale onzin dat ze in Strogino mogen stemmen. Er is sprake van een georganiseerde actie, al weten we niet door wie.”

Mysjajev wijst op een vertegenwoordiger van het stadhuis, die gewichtig rondloopt. „Hij is hier om de leden van het stembureau onder druk te zetten”, zegt hij.

In stembureau 2888 staan 984 inwoners als kiezer geregistreerd, vertelt een ander lid van het stembureau welwillend. „Daar kwamen er woensdagavond ineens 1.073 bij”, zegt ze. „En dan zijn er nog degenen die een officiële verklaring van hun eigen stembureau hebben gekregen, waarmee ze elders hun stem kunnen uitbrengen.”

Dat document blijkt ook een zeer geliefd instrument als het om stembusfraude gaat, al zijn er in stembureau 2888 om één uur ’s middags nog maar 85 gebruikers van zo’n ‘afwezigheidsverklaring’ langs geweest.

Op de gang staan drie vertegenwoordigers van het Corps voor Eerlijke Verkiezingen, een pro-Kremlinorganisatie die zo’n achtduizend verkiezingswaarnemers in het hele land op de been heeft gebracht. „Wij zijn hier om overtredingen van de kieswet te registreren”, zegt Grigori Koetsjerov, een jonge jurist en Corpslid, op stoere toon. „We zijn hiernaartoe gekomen omdat we gehoord hadden van de carrousel.”

Over zijn indrukken van de parlementsverkiezingen van december kan hij kort zijn: „Daarvan heb ik geen negatieve indruk.”

Koetsjerov richt zijn iPhone op parlementslid Aleksandr Sidjakin van Poetins partij Verenigd Rusland, die ook polshoogte is komen nemen. „Ik wil zien of alles hier eerlijk verloopt”, zegt hij gewichtig. „Aan de voorzitter van het stembureau heb ik de documenten van bouwbedrijf Kosmos gevraagd, waarin moet staan dat die arbeiders in dit district werken. Kosmos moet kunnen aantonen dat zijn werknemers echt nergens anders konden stemmen.”

Maar zodra de camera van de lokale televisiezender, die hem sinds zijn binnenkomst volgt, is uitgezet, loopt Sidjakin weg. Zonder de documenten van Kosmos af te wachten. Zoveel kan mogelijke fraude ten gunste van zijn partijleider hem blijkbaar ook weer niet schelen. Gevraagd naar de stembusfraude van december, antwoordt hij: „Deze verkiezingen zijn heel anders. Er hangt een nieuwe lucht in ons land. Er is een ander kiesklimaat ontstaan.”

Buiten lopen de bouwvakkers lachend door de sneeuw. Hun gezichten zijn rood van de wodka van de avond ervoor. Een paar honderd meter verderop staan vier autobusjes, waar ze in klimmen. In het gangpad staan hun tassen hoog opgestapeld. Het is alles wat ze hebben. Een van hen doet na veel aandringen zijn mond open. „Ik kom helemaal uit de Oeral”, zegt hij, zijn stalen boventanden onthullend. „We krijgen hier honderd roebel voor.”

Ondertussen maakte stembureau 2888 zich op voor de volgende carrousel.