Zouden meer mensen moeten doen: een Bertje

Typische transfers of bonje in de boardroom, lekkere bonussen of gebroken beloftes? De Nieuwe Firma is er bij – elke zaterdag.

In de moderne geschiedenis van omstreden topbeloningen is het een zeldzaam verschijnsel: een bestuurder die zijn bonus niet accepteert. Te veel interne onrust, te veel maatschappelijke kritiek of gewoon geen zin om als graaier de boekjes in te gaan.

Bert Groenewegen deed het in 2007. Hij verdiende 900.000 euro als financieel directeur bij de terugverkoop van krantenconcern PcM aan de stichting Democratie & Media. „Niet uit te leggen”, oordeelde hij. Het tijdperk onder private-equityfirma Apax had het bedrijf immers niet veel meer opgeleverd dan een loden schuldenlast. (Later zou de rechter nog wanbeleid vaststellen door bestuurders als huidig staatssecretaris Ben Knapen, die flinke exitpremies kregen). Het moest maar eens over zijn. De CFO stortte de 9 ton in de bedrijfskas.

Groenewegen had er ook belang bij want hij bleef aan als (enig) directeur van PcM. Zo won hij het vertrouwen terug van het personeel.

Zijn onbaatzuchtigheid betaalt zich na vijf jaar terug. Nadat hij het bedrijf in handen van de Belgische Persgroep had geloodst, werd Groenewegen in 2010 de financiële man van Ziggo.

De kabelaar, óók in handen van Angelsaksische private equity, kondigde deze week zijn langverwachte beursgang aan. Geschatte waarde: 3,8 miljard euro. De top lift mee: vier directeuren en tien managers hebben samen 6 procent van de aandelen in handen. Goed voor een kleine 230 miljoen euro.

Ton aan de Stegge, Philip Alberdingk Thijm en alle anderen die vasthielden aan hun omstreden aandelenritje bij PcM zullen jaloers naar Bert kijken. Geen reputatiesmetje en toch miljoenen op de bank.