Yoko was geen heks

Yoko Ono en John Lennon in New York, mei 1972.

Classic Albums: John Lennon/Plastic Ono Band Ned. 3, 21.25 - 22.25 uur

Als puber verloor John Lennon zijn pas hervonden moeder. Hij zong er hartverscheurend over in het nummer Mother. Met andere klassiekers als Working Class Hero staat Mother op het album Plastic Ono Band (1970). In de serie Classic Albums wordt de totstandkoming van het album zorgvuldig gereconstrueerd met zeer gevarieerd archiefmateriaal (studio-opnamen, tv-interviews, concertregistraties). En met interviews met betrokkenen, onder wie weduwe Yoko Ono en Ringo Starr.

Lennon was vóór de opnamen van het album behoorlijk gedesoriënteerd door het opbreken van de Beatles, de verslindende roem, de druk van het maatschappelijke engagement en het opspelen van onverwerkte jeugdtrauma’s (zijn moeder). Met Plastic Ono Band, waarop Starr alleen zacht en subtiel mocht drummen, vond Lennon zichzelf en zijn muziek opnieuw uit.

Dat is goed te horen bij Mother, waarin Lennon zijn wanhoop en verdriet letterlijk uitschreeuwt. ,,Voor het eerst wist John zijn emoties echt in zijn stem te krijgen’’, constateert Starr. Een kale a capella studio-opname snijdt inderdaad door de ziel. Om dat voor elkaar te krijgen deed Lennon een nogal omstreden therapie waarin je je geboorte zou herbeleven.

Maar het was vooral zijn geliefde Yoko Ono die Lennon hielp om af te dalen in zijn binnenste en hem zo in het rechte spoor kreeg. De documentaire is zo ook een rehabilitatie van Ono, die nog vaak wordt gezien als de heks die The Beatles verscheurde. En trouwens ook door de ontroerende beelden van een verliefde Lennon en Ono, die onschuldig bloot in bad springen, en die in het zand bij de branding schrijven dat ze van elkaar houden