Poetin en de kaasklont

Ook dat nog, moet Vladimir Poetin hebben gedacht. Alsof de Russische premier zijn handen niet vol heeft aan de verkiezingen zondag in Rusland, en volgens zijn tegenstanders het plegen van verkiezingsfraude, is zijn naam deze week ook in verband gebracht met onregelmatigheden bij de verkiezingen in een ander groot en besneeuwd land: Canada.

Ja, u leest het goed. Canada was deze week in de greep van een controverse over gesjoemel bij de parlementsverkiezingen van vorig voorjaar, die zijn gewonnen door de Conservatieve Partij van premier Stephen Harper. Op verkiezingsdag, zo is gebleken, hebben duizenden kiezers in verschillende kiesdistricten telefoontjes ontvangen waarin een opgenomen stem hen namens de Canadese kiesraad meedeelde dat hun stemlocatie was gewijzigd – en hen ten onrechte naar een andere plek verwees.

De telefoontjes, waarvan er de afgelopen weken steeds meer aan het licht zijn gekomen, hadden kennelijk de bedoeling kiezers bij de stembureaus weg te houden – een vorm van verkiezingsfraude die ernstige gevolgen kan hebben voor Harper als mocht blijken dat zijn partij opdracht heeft gegeven voor de zogenoemde ‘robo-calls’. Want de kiesraad had er niets mee te maken: die belt kiezers nooit op, liet de instantie weten, bij de aankondiging een onderzoek te beginnen.

Harper ontkent dat zijn partij ‘dirty tricks’ heeft toegepast om een parlementaire meerderheid te halen. Maar niemand weet wie er dan achter de mysterieuze telefoonstem schuilging. Het enige aanknopingspunt is dat enkele van de telefoontjes zijn terug te voeren op een wegwerpmobieltje dat op naam stond van ene Pierre Poutine.

Voor de Canadese verstaander duidelijk een nepnaam: poutine is een bekend fastfoodgerecht uit de provincie Québec. Patat met kaasklonten, bedolven onder een scheut vette jus. In het Frans is Poutine echter ook de spelling van de naam van de Russische leider – dus al snel dook de vraag op of Pierre wellicht familie was van Vladimir.

Voor Harper, die vaak wordt beschuldigd van een autocratische regeerstijl, is het een onwelkome vergelijking – op een ongunstig moment, want ook de verkiezingen bij de zuiderburen maken hem het leven lastig. Harpers paradepaardje, oliewinning uit de teerzanden in zijn thuisprovincie Alberta, is een speelbal geworden van de presidentsverkiezingen in de VS.

De veelbesproken Keystone XL pijpleiding, een megaproject om ruwe olie uit de teerzanden in Canada te vervoeren naar raffinaderijen in Texas, is onlangs op losse schroeven gezet door president Obama. Milieugroepen zijn fel tegen, en Obama heeft zijn besluit opgeschort tot na de verkiezingen.

Harper heeft gedreigd naar alternatieve markten voor teerzandolie te zoeken als de VS, veruit de grootste afnemer van Canadese energie, niet koopt. Deze discussie heeft de aandacht voor de verkiezingsrace bij de buren nog verder aangewakkerd. Voor Harper zou het goed nieuws zijn als de Republikein Mitt Romney wint. Romney noemde de aanleg van de Keystone pijplijn deze week een ‘no-brainer’, iets waar je geen moment over na hoeft te denken. Het is dezelfde term die Harper heeft gebruikt. „Ik zal die olie uit Canada halen waar we recht op hebben”, zei Romney ook. Maar dat viel dan weer niet zo goed.