Nieuws maken in jaar van Suez en Hongarije

The Hour2 dvd’s, 300 min. € 29,95

Auribus tenere lupum. De wolf bij de oren vasthouden. Dat is het waar het om draait in de Britse tv-serie The Hour, genoemd naar de fictieve nieuwsshow die in 1956 door de BBC wordt gelanceerd. Het blijkt een goed nieuwsjaar.

Bel Rowley (Romola Garai) moet als piepjonge producent van The Hour het hoofd koel houden en het beste uit het nieuwe tv-programma halen. Terwijl de Suezcrisis en de Hongaarse opstand uitbreken, heeft zij de taak om van de show een succes te maken. Samen met de briljante journalist Freddie Lyon (Ben Whishaw) en de charmante presentator Hector Madden (Dominic West, bekend als detective Jimmy McNultyvan de serie The Wire) proberen ze met confronterende onderzoeksjournalistiek het geweten van het behouden Britse publiek los te schudden. Dit tot ongenoegen van de hijgerige Angus McCain, adviseur van premier Anthony Eden, die telkens ongevraagd de burelen van de redactie bezoekt.

The Hour speelt zich af in de jaren net voor die van de populaire Amerikaanse tv-serie Mad Men . In tegenstelling tot het fleurige New Yorkse reclamekantoor van Don Draper en consorten, gaat het er op de nieuwsredactie in Londen sober aan toe. Desalniettemin weet vormgeefster Eve Stewart – bekend door de styling van de Britse film The King’s Speech – de set tot in de details naar 1956 terug te voeren. Alle details kloppen: van het behang, de torpedo-bh’s en de kokerrokken tot aan de krantenknipsels en foto’s aan de muren.

In tegenstelling tot Mad Men is The Hour ook een spannende thriller. Aan het begin van de serie worden politiek denker Peter Darrell en Ruth Elms, een jeugdvriendin van Freddie, vermoord. Geobsedeerd door haar dood bijt Freddie zich vast in de zaak, een kwestie die zich gedurende de serie ontvouwt. Dit element, samen met de sluimerende erotische verhoudingen tussen Bel, Hector en Freddie, geven de serie een aangename spanning en dynamiek die aanspoort om door te kijken.

Prettig is ook hoe het onderwerp seksisme op de werkvloer wordt aangekaart. Heerlijk is het moment waarop de gluiperige McCain de redactie bezoekt om Rowley af te raden een interview uit te zenden met een aanhanger van de Egyptische president Nasser. De eigenzinnige producente laat zich echter niets aanpraten. „Ik heb een programma waar ik me om moet bekommeren”, zegt ze terwijl ze McCain de rug toe keert. „Dat zal mijn moederlijk instinct wel zijn.”

Rosan Hollak