Column

Muppets

Zelf kijk ik op zondagochtend graag naar het televisieprogramma Buitenhof. Niet om de interviews en politieke discussies, maar om het publiek. Dat fascinerende plukje bejaarden. Die oudjes die al jarenlang iedere zondag in die studio een uurtje stoïcijns voor zich uit zitten te staren. Clairy Polak vertelde mij onlangs dat er ooit tijdens een uitzending een bezoeker is overleden en dat dat na afloop pas werd gemerkt. Sinds die keer wordt de achterste rij gevuld met lijken die ze lenen van een uitvaartcentrum. Die snurken niet.

Afgelopen zondag zag ik in datzelfde Buitenhof een columniste. Zij hakkelde zich op aandoenlijke wijze door haar cursiefje. Bananenkromme zinnen kwamen hortend en stotend uit haar. Ze stotterde dat er voortaan uitsluitend fatsoenlijke journalisten op het Binnenhof mochten rondstruinen. Den Haag moest ontrutgerd worden. Ze doelde op ene Castricum, die Cohen had weggepest. Lieve Rutger, die onlangs nog zo prachtig naturel zat te zweten bij De Wereld Draait Door. Wat een schatje. Even nog dacht ik dat het stotteren van het meisje een vorm was. Een solidaire knipoog naar Job, die ook regelmatig wat onhandig uit zijn zinnen kwam. Maar het was echt. Ik dacht: er moet snel een commissie komen die dit soort columnisten verbiedt. Geen stamelstumpers op de buis.

Toen ze klaar was wist ik zeker dat Castricum even met draaiende camera bij haar langs zou gaan. Het leven is vaak zo saai en voorspelbaar. En ja hoor: dat deed hij. Hij wist alleen niet dat het meisje samenwoonde met een stevige kale gewichtheffer, die geen zin had in deze irritante puber aan zijn voordeur. De man pakte Rutger bij zijn sjaaltje. Had ik ook gedaan als ik gewichtheffer was. Opzouten bij mijn huis met je draaiende camera en die roze plopkap op je microfoon. Het leverde aandoenlijke televisie op. Een opstootje. Meer niet. Rutger noemde het rukje aan zijn sjaaltje wurgen en schijnt ook aangifte te gaan doen. Watje.

De volgende avond was de gewichtheffer samen met zijn meisje op de televisie om de persbreidelcolumn uit te leggen. Dat maakte het alleen maar erger. De gewichtheffer schijnt ook nog hoogleraar te zijn en zelfs les te geven. Iets met rechten nog wel! Het is dus niet alleen op de hogescholen een puinhoop. Toen ik het echtpaar bezig zag dacht ik alleen maar: waarom gaan jullie niet lekker een weekendje weg met Kees Tulleken en zijn Jannetje? En dan een goed gesprek na een paar glazen wijn…ik zou het graag willen filmen.

Omdat de Haagse politiek zo oogverdovend saai is heb ik me er deze week maar eens in gemengd. Beetje cabaret kunnen ze daar wel gebruiken. Ik zag de kandidaten voor het lijderschap bij de PvdA en heb mij om vijf voor twaalf nog even bij die club gemeld. Pruikje op mijn kop, stem een octaafje laten zakken en mijn eigen bril gehouden. Schnabbeljournalist Frènk van der Linden, die in Rotterdam de discussie leidde, zit in het complot. Net als Pauw & Witteman bij wie ik donderdag te gast was. En ook Spekman (die al jaren wordt gespeeld door collega Paul Groot van Koefnoen) weet wie ik ben. Ik schud de boel een beetje op. Zo roep ik dat ik best met de PVV in een coalitie durf. Dat soort dingen. Het is mijn eerste rol als vrouw. Bij mij thuis vroegen ze zich wel af of de voornaam Lutz niet een beetje raar gekozen was. Te karikaturaal? Ik vind het wel grappig. Net als dat zogenaamde Friese verleden. Zondag aanstaande ben ik te gast bij Buitenhof. Niet officieel, maar ik zit tussen het publiek. En dan ga ik rare dingen roepen. Of de Internationale zingen. Naast me zit Spekman. Samen breien we truien. En we geven commentaar. Als Waldorf en Statler bij The Muppets. Gewoon zomaar. Beetje vrolijkheid op de buis.

Kan dat programma wel gebruiken. En de PvdA zeker.