Brieven

Digitaliseren kun je zelf

Heb je werkelijk een werkbank en een cirkelzaag nodig om een papieren boek te ontruggen voor je er een e-book van kunt maken (Lux, 25 februari, pagina 5)? Welnee. Voor een handvol boeken hebben je voldoende aan een stanleymes. Wil je het professioneler aanpakken, koop dan een stapelsnijder.

Ook het advies om de scans van de pagina’s eerst door Adobe Acrobat te laten omzetten in bewerkbare en doorzoekbare tekst en vervolgens door een andere tool in een e-book, is onpraktisch en achterhaald.

De internationale standaard voor tekstherkenningssoftware is Abbyy FineReader, voor dit doel véél beter (en goedkoper). Vervolgens heb je helemaal geen andere tool meer nodig, want vanuit FineReader kun je de pagina’s meteen omzetten in een e-book. Met de juiste spullen kost het omzetten van een roman van 220 pagina’s naar een doorzoekbaar e-book krap vijf minuten. In het filmpje waar de krant naar verwijst, is de productietijd langer dan 8 uur.

Ewoud Sanders

Heemstede

Minder uitleningen betekent ook minder geld

In mijn reactie op Hans Blom beweer ik niet, zoals C.H. Slechte schijnt te denken (Opinie, 29 februari), dat schrijvers en journalisten alleen van hun arbeid kunnen leven als Lira hun producten beschermt. Dat zou ernstige hoogmoed zijn. Lira kan slechts een kleine, maar vaak belangrijke bijdrage aan inkomsten leveren. Niet Lira, maar het auteursrecht verschaft aan creatieve makers het fundament voor een inkomen.

Wat betreft de € 5,19 die de heer Slechte naar eigen zeggen over 2010 ontving: praktisch alle boeken vertonen de neiging door de jaren heen steeds minder vaak uitgeleend te worden. Boeken verouderen, slijten en worden minder populair. Voor de auteurs daarvan betekent dat een vaak pijnlijke teruggang in inkomsten. Dat komt niet door een verlaging van het tarief per uitlening en ook niet door inhoudingen. Het tarief van vroeger 25 guldencent per uitlening is ongeveer gelijk gebleven: nu ongeveer twaalf eurocent. Als je minder vaak wordt uitgeleend, ontvang je ook minder.

De bijdrage van de heer Slechte aan de door hem kennelijk verfoeide inhouding voor sociaal-culturele doeleinden bedroeg 58 eurocent, 10 procent van € 5,77. Alsnog een toevoeging van die 58 eurocent zou hem ongetwijfeld niet heel veel vrolijker gestemd hebben, vrees ik.

Kees Holierhoek

Voorzitter Stichting Lira

Volwassene moet weer agent willen zijn

Het loongebouw doorbreken is volgens Diederik Samsom dé manier om de handen weer voor de klas, aan het bed en op straat te krijgen. Waarom komt dit idee altijd van mensen die zelf hoog op de hiërarchische ladder staan?

Er zijn onnodige managementlagen die zich bezig houden met meerjarige strategische beleidsplannen, enthousiasmerend leiderschap, integrale benadering en andere termen die niet veel meer zijn dan gebakken lucht, maar de oorzaak ligt allereerst in de menselijke aard. Stop een groep mensen bij elkaar en er staat altijd iemand op. Daarbij is de huidige generatie, waar ik mijzelf toe reken, opgegroeid met het idee dat je vooral moet uitblinken en dat wat jij zegt ertoe doet.

Als je aan kleine kinderen vraagt wat ze willen worden, antwoorden zij: model, verpleegster, juffrouw, danslerares, brandweerman of politieagent. Als je aan studenten dezelfde vraag stelt, is het antwoord: consultant, directeur of campagneleider. Onze realiteit duwt ons naar die tussenlagen.

In deze realiteit is de PvdA oververtegenwoordigd. Waarom begint Samsom niet met advocaat van de duivel te spelen? Misschien dat een cultuuromslag er dan voor kan zorgen dat de kinderen van nu zich over twintig jaar aan hun originele beroepskeuze houden.

Marty Wareman

Sabana Sur, Costa Rica

Museum wordt een simplistische woestenij

Musea worden steeds kindvriendelijker, maar de ouders vervelen zich (NRC Handelsblad, 24 februari). De museumwereld ontwikkelt nu plannen voor family edutainment.

Dit probleem ken ik. Ik ben namelijk een gewone, goed opgeleide, volwassen museumbezoeker, zonder kinderen. Ouders hebben in elk geval nog een functie in het museum, als het kind op z’n gezicht valt en begint te brullen, of naar de wc moet. Voor mij is er alleen de woestenij van simplistische opstellingen, infantiele interactieve spelletjes en krijsende kinderstemmen.

Een van de doelen is kinderen al vroeg te leren dat een museum interessant is. Maar ik weet zeker dat je dat doel zo niet bereikt. Deze kinderen zullen, als ze eenmaal wat ouder zijn, echt niet uit zichzelf zo’n kinderspeelplaats binnenlopen: te kinderlijk, niet boeiend genoeg.

Wanneer ze eenmaal zelf kinderen hebben, komen ze weer en gaan ze klagen dat het voor hun kinderen leuk is, maar dat ze zich zelf rot vervelen. Graag een mensvriendelijk museum.

Walter Gerritsen

Den Bosch