Kay Manning, zo’n schaamteloze plagieerder hebben we nog niet gehad

Illustratie Viola Lindner

Even was ze een echte schrijfster. Kay Manning, auteur van La Maison Romance, kreeg lovende lezersreacties op boekensite Smasswords. Voor één lezer was het verhaal wel heel herkenbaar: niet Manning had het geschreven, maar zijzelf.

“Hoera voor het internet”, schrijft Alison Flood, boekenredacteur van The Guardian. Deze ontdekking is volgens haar “een waarschuwing voor iedereen die in de verleiding komt om te kopiëren”. Daar heeft ze natuurlijk een punt: als Manning het in print had laten uitgeven zou niemand het waarschijnlijk ontdekt hebben.

Het originele boek heet The Cinderella Valentine, een verhaal over een serveerster die valt voor haar Italiaanse baas. Liz Fielding, de ware auteur, stelde het in 2006 gratis ter beschikking op haar website. Nepromancier Kay Manning pikte het op, gaf de personages en locaties andere namen en publiceerde het onder haar eigen naam.

Dat maakt het interessanter dan al die andere plagiaatgevalletjes. Het gaat hier niet om het nalaten van een bronvermelding, maar om de diefstal van iemands talent: althans, het doen voorkomen dat je iets kunt wat je niet kunt. Manning verdiende er niks aan, mogelijk ging het haar dus alleen om de wens een schrijver te zijn.

Smoes, bekentenis en excuus

Liz Fielding liet het er niet bij zitten. Op 24 februari blogde ze over haar ontdekking en confronteerde Kay Manning ermee. Haar reactie: “Niemand gelooft me natuurlijk, maar het was een eerlijke vergissing. Het verhaal stond in een verkeerde map op mijn computer en ik dacht dat het van mij was, dat ik het lang geleden had geschreven.”

Daar trapte Fielding niet in. En ook Elizabeth Chadwick, auteur van historische fictie, niet. Het spoorde haar aan om alle boeken van Kay Manning, een ‘oeuvre’ van zes boeken, door Google te halen. Vergelijk onderstaande passages maar eens. De eerste is van Catherine Mann’s An Evening to Remember, de tweede van Mannings A Soldier’s Valentine.

“Captain Shawn ‘Iceman’ Isaacs hurtled out of the military cargo plane, the crew chief’s order to jump from the C-17 echoing in his ears along with the roaring of engines. The silent sky swallowed him. Arms and legs splayed, he soared down, down, down toward Fryar Drop Zone, the part of Fort Benning Military Reservation located in Alabama.”

“Captain Vince ‘Novocain’ Novak hurtled out of the military cargo plane, the crew chief’s order to jump from the C-17 echoing in his ears along with the roaring of engines. Then the silent sky swallowed him. Arms and legs splayed, he soared down, down, down toward the landing zone at MacDill Air Force Base in Florida.”

En zo gaat het maar door. Hele boeken zijn gekopieerd, alleen de namen en locaties zijn anders. Afgelopen zondag ging Kay Manning door het stof op Thepassivevoice.com, een site voor schrijvers en uitgevers. “Het spijt me, er zijn geen excuses”, schreef ze. “Ik ben een dief, een plagieerder. Ik ben geen auteur.”

Volg @stevendejong op Twitter

Eerder in deze serie:
Diederik Stapel en het ik-weet-het-toch-wel-syndroom
IKEA luidt einde papieren boek in