‘Ik was de enige in de workshop die nog haar had’

Bertine (50) is drie maanden geleden geopereerd en daarna 21 keer bestraald. Ze bezoekt vandaag de follow-up poli. Draagt een zwart jasje, felle sjaal, bril. Een vrolijke vrouw. Sieta Sijtsema vraagt hoe het gaat.

„Dinsdag heb ik mijn eerste chemo. Ik ben er erg mee bezig. Ik moet het loslaten en dat lukt ook wel hoor. Maar ik heb al uitgerekend dat ik 14 mei de laatste chemo heb. Daarna begint de hormoonkuur.”

En thuis? „Dat gaat wel goed. De kinderen zijn zorgzaam. Mijn dochter is mee geweest om pruiken uit te zoeken. Mijn zoon ziet er tegenop dat ik kaal word. Pubers hè. Ik zei al: met het EK van de zomer kan ik een oranje pruik op! Maar hij vond het niet grappig. Dan wordt het echt zichtbaar, hè. Dat ik patiënt ben.”

Op je werk? „Er is een reorganisatie. Mijn teamleider gaat weg. Dat vind ik heel erg, want ik heb een goede teamleider. Dan denk ik: hoe moet dat verder? Je gezondheid wordt opeens onderuitgehaald en dan ook nog je werk. Het is een wankel evenwicht. Maar ze zetten me niet onder druk, totaal niet. De bedrijfsarts zei: ga rustig eerst je chemo doen.

„We hebben thuis een schema gemaakt voor als ik ziek ben. Wie kookt er, wie ruimt op. Ik heb een vrouw in de buurt leren kennen die dit ook meemaakt. Ik hoorde het via het schoolplein – zoiets vliegt door de wijk, hè – en deed een briefje bij haar in de bus. Dezelfde avond deed ze een briefje bij mij in de bus. En nu praten we er af en toe over. Heel fijn. Ze stelde voor dat ik na de eerste chemo ’s ochtends thee op bed krijg.”

Had je wat aan die cursus?, vraagt Sijtsema. „Ik ben naar de workshop look good, feel better geweest. Dat was zinvol. Ik was wel de enige in de groep die nog haar had. Ik ben ook Mindfulness bij kanker aan het lezen. De inleiding gaat over stress en kanker. Ik denk dan: komt het omdat ik zo’n gestresste persoon ben? Maar dat wordt weerlegd in het boek.”

Sijtsema bekijkt de wonden aan Bertines borst en oksel, van de operatie. „Mijn man heeft thuis de wond verzorgd. Dat was wel gek maar hij zette gewoon een knop om, zegt hij. Wat ik gek vind, is dat het litteken al helemaal bij mij hoort. Het is pas zestien weken geleden gebeurd en het hoort al bij me. Dat gaat snel.

„Ze hebben twee klieren weggehaald in mijn oksel. Eerst leek het alsof ze geen uitzaaiingen hadden gevonden. We aten thuis taart. Maar een dag later belden ze dat ze toch iets heel kleins hadden gevonden in de oksel, één celletje. Dat was balen. Het waren geen uitzaaiingen, maar toch geeft het onzekerheid. Daarna ben ik bestraald. Ze zijn hier heel open en de zorg is goed. Jij bent mijn houvast geweest, Sieta.”