Het woord en de daad

Max Cristern

Je ziet het vaak aan de auto. Directeuren die duurzaamheid prediken, maar zelf nog in een benzine slurpende bolide rondrijden, tonen onbewust hoeveel ruimte er nog zit tussen woord en daad. Terwijl juist in die simpele symboliek van een directieauto het aloude adagium ‘goed voorbeeld doet goed volgen’ opgaat.

Het blijkt voor vele leidinggevenden vaak nog een onverwachte worsteling te zijn om zelf dat goede voorbeeld te geven nadat ze met de strategie van hun bedrijf een groene richting hebben gekozen. Natuurlijk, er is ontzettend veel ten goede gekeerd de afgelopen jaren. Veel bedrijven hebben duurzaamheid omarmd als onmisbaar onderdeel van hun beleid. Je moet anno 2012 eerder uitleggen waarom je er niets mee doet, dan wanneer het een ‘speerpunt’ is. Groen is de geitenwollen sok definitief ontstegen. Maar desondanks is er op het hoogste niveau nog geregeld drempelvrees en opereert menig manager volgens de omgekeerde Feijenoord-filosofie: veel woorden, geen daden.

Dat het met die ‘woorden’ wel goed zit, bevestigt een onderzoek van Deloitte, uitgevoerd door de Economist Intelligence Unit, dat vorige maand werd gepresenteerd. Het onderzoek draait om de visie van topmanagers op de rol die het bedrijfsleven heeft ten aanzien van de maatschappij. Driekwart van de ondervraagden, zo blijkt, vindt dat „de kernactiviteiten van een bedrijf zowel aan de winst moeten bijdragen als ook een positieve bijdrage moeten hebben aan de maatschappij.” Dat zou ik ook hebben ingevuld als ik directeur was. Sociale wenselijkheid domineert doorgaans dit soort onderzoek dat daardoor iets vrijblijvends houdt. De vraag die miste, was in welke auto de ondervraagden rijden. Dat zou meer lading geven aan hun andere antwoorden.

Interessanter is het onderzoek dat de Nederlandse tak van Deloitte toevoegde. Daaruit blijkt de hoge intrinsieke motivatie van inkopers en marketeers – de personen die concreet invulling aan het beleid kunnen geven – op het gebied van duurzaamheid. „Er is een nieuw type leider aan het ontstaan die persoonlijke verantwoordelijkheid, bedrijfsverantwoordelijkheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid op één lijn brengt en daarmee richting geeft aan de organisatie”, concludeert Deloitte.

Dat is fijn en geruststellend nieuws natuurlijk. Die nieuwe leiders komen volgens de accountant uit de Milleniumgeneratie: jonge mensen die nooit terugrekenen naar guldens en deze krant hoogstwaarschijnlijk nog niet lezen. De signalen zijn hoopgevend. Deloitte vroeg haar eigen jongeren (tot dertig jaar) alvast naar hun wensen en visies en kwam onder meer tot de conclusie dat ‘de jongere generatie wil werken voor bedrijven die er toe doen en die een duidelijke bijdrage leveren aan de maatschappij”.

Of het klopt? Ik help het hopen, maar weet ook waar we het kunnen checken straks: op de parkeerplaats. Als de nieuwe leiders de daad wel bij hun onderzoekswoord voegen staat die straks vol hybrides en oplaadpalen.

Max Christern

De auteur is journalist, moderator en oud-redacteur van NRC Handelsblad.