December

1

Hoor dat toch, de leugen neemt schandalige vormen aan

Van de jonge vogels in het bos gaan er twee vallen

Hij zegt: Tibet, Tibet is gezegend

Woedende meisjes gaan niet op dieet

Overal veranderen ook de monnikspijen van kleur

Zij zeggen: Om dit leven te behouden

Maar die ene, ach!

Kokend heet bloed, kokend heet bloed

Wie zal in een volgend leven hartverscheurend huilen?

2

Donkerzwarte wolken! Ineenstorting!

Dat is mijn spookbeeld van dit moment

Ik weet ook: zwijgen op dit moment

betekent zwijgen voor altijd

Miljoenen boze gezichten

vragen om openhartigheid

Die persoon met zijn bijzondere, dieprode kleur

heeft zijn leven opgeofferd

Omdat de boom van het leven altijd groen is

de ziel nu eenmaal de ziel is

3

Een nog grotere klap in ons gezicht!

Een ongekend verscheiden van tienduizend bomen

Eenvoudige mensen zwijgen als cicaden in de kou

De ineengeslagen handen

worden toch generatie na generatie afgehakt

om de magen van haviken en honden te vullen

Ach, een vormeloos bidsnoer

– wie voelt zich bij machte om hem vastbesloten

op te rapen uit deze smerige vergankelijke wereld?

Dit gedicht stond op 14 december 2011 in het eerste blog van Woeser op de site van deze krant. Alle blogs zijn te vinden op http://nrch.nl/78a