Schrikkel

Gisteren was het schrikkeldag. Voor vrolijke mensen is dat een gratis dag extra, om nog meer van het leven te genieten. Voor de rest is het ‘nóg een dag februari’, dus extra druilerig. Schrikkeldans is een dans waarin vrouwen de mannen vragen Schrikkel is een woord dat weinig voorkomt. Schrikkeldag en schrikkeljaar bestaan, maar verder?

Gisteren was het schrikkeldag. Voor vrolijke mensen is dat een gratis dag extra, om nog meer van het leven te genieten. Voor de rest is het ‘nóg een dag februari’, dus extra druilerig.

Schrikkeldans is een dans waarin vrouwen de mannen vragen

Schrikkel is een woord dat weinig voorkomt. Schrikkeldag en schrikkeljaar bestaan, maar verder? Er bestaat nog het woord schrikkeldans, dat is een dans waarin de vrouwen de mannen vragen – maar wanneer komt dat nou nog voor?

De woorden waarin het voorkomt doen vermoeden dat ‘schrikkel’ iets betekent in de trant van ‘anders dan normaal’, of ‘lekker gek’.

‘Schrikkelen’ is een oud werkwoord dat gebruikt werd voor overslaan, bijvoorbeeld als een kip een dag niet legt. Gek als je kijkt naar schrikkeldag, want dan krijg je er juist een dag bij en wordt er niets overgeslagen. Toch klopte het voor de oud-Hollandse medemens wel. De nieuwe maand maart slaat namelijk een dag over voordat hij eindelijk begint. Zo staat het in het etymologisch woordenboek. Het doet je beseffen dat mensen in andere tijden echt heel anders over tijd dachten. Eigenlijk is vandaag, 1 maart, de dag waar het de bedenkers van schrikkeldag echt om ging.

Dit soort ‘anders denken’ is iets waar moderne mensen op managementcursussen verwoed naar op zoek zijn. Er is een probleem, maar je bent aan jezelf verplicht dat als een mogelijkheid te zien. Daartoe moet je out of the box denken (of correcter: ‘outside the box’). Of omdenken – dat is ook populair de laatste tijd. Je doet niets anders dan er eens anders tegenaan kijken, maar dat doe je door elkaar de hele tijd toe te roepen: „Oké, maar nu gaan we het omdraaien!”

Als ik een managementcursus zou geven, wat ik niet wil, dan zou ik ook de hele tijd gaan roepen dat we helemaal anders gaan denken. Ik zou mijn methode een speciale naam geven waardoor niemand zonder mijn toestemming anders over dingen zou mogen gaan denken. Ik zou deze methode noemen: ‘schrikkeldenken’. Hele marketingafdelingen zouden op schrikkeldenkweekend worden gestuurd. Er zouden schrikkeldenk-retreats komen in een Drents bos. En misschien was er ook wel merchandise, grote koffiemokken ofzo.

Maar mijn geheime agenda zou deze zijn: gewoon zorgen dat er nog een woord met ‘schrikkel’ erin zou bestaan. Want ik vind het zo leuk klinken, schrikkel.