Column

Meer verdienen dan je zelf juist vindt

‘Andere mensen zien ons als grensrechters, als losers die langs een lijn op en neer draven en de spelers ervan weerhouden om iets moois te doen.’

‘Ik verdien ruim onder een ton. Dat is veel te veel voor hetgeen ik lever, wat van weinig waarde is.” Als ik iemand die bij een bank werkt zoiets hoor zeggen, spits ik de oren. Want wie zo scherp en kritisch is over zichzelf, zal dat ook zijn over anderen. En dus was het aangenaam en fascinerend kennis maken met Brenda. We gingen lunchen, in haar geval soep met een Diet Coke.

Brenda werkt in Risk & Compliance. Niet iedereen beseft dat banken veel middelen vrijmaken om hun eigen mensen in de gaten te houden. In Brenda’s woorden: „Wij letten erop dat alles volgens de regels gaat. We checken nieuwe klanten, controleren de beurshandelaren, monitoren wie er op de beursvloer mag komen.”

„Mijn werkdagen breng ik grotendeels door voor een computerscherm. Ik kijk naar spread sheets en maak rapporten. Ik houd bij hoeveel verliezen we maken door fouten in het systeem, en door menselijke vergissingen. Ik zorg ervoor dat mensen van hun fouten leren in de hoop dat iets niet nog eens gebeurt, waarna het nog eens gebeurt.”

Ze lacht licht sardonisch. Dit is belangrijk, zwaar en vaak ondankbaar werk. Een andere Risk & Compliance-medewerker legde uit: „Je kunt bijna nooit bewijzen dat jouw interventie een ramp heeft voorkomen, laat staan daar een prijskaartje aan hangen. Maar een handelaar die honderd miljoen voor de bank verdient, of een bankier in fusies en overnames die een enorme fee binnenhaalt met een deal... Dat is meteen zichtbaar voor iedereen.”

Je ziet onze lage status meteen aan de bijnamen, zegt Brenda. Degenen die geld voor de bank verdienen heten ‘regenmakers’ en zij werken aan ‘the dark side’. Risk & Compliance-mensen gaan door voor de ‘business blockers’.

„Op een abstract niveau snappen mensen dat wij er moeten zijn”, meent Brenda. „Maar individueel is het een ander verhaal. Mensen zien ons als grensrechters, losers die langs een lijn op en neer draven en spelers ervan weerhouden iets moois te doen.” Ze schat dat onder de ‘regenmakers’ 90 tot 95 procent man is. Bij de afdelingen personeel, juridisch en Risk & Compliance zit juist een meerderheid vrouwen.

Toch is het goed om eens te benadrukken hoeveel controlemechanismen banken hebben. Het stereotype dat bankiers als een stel gokverslaafden ons aller pensioen aan het verdobbelen zijn, klopt echt niet. „Wij doen kwartaaltesten van alle systemen, we hebben van die eindeloze ‘risico-bomen’. We bekijken elke maand alle transacties op de beursvloer en we hebben een enorm dashboard met daarop alle fouten, of die toe- of afnemen, waarom en hoe dat te verbeteren. Dan heb je weer commissies die dat doorpakken. Er zijn zoveel commissies, als je wil kun je de hele dag niets anders doen dan vergaderen met commissies.”

Dit is wat je noemt een ‘low trust’-omgeving. „Ik herinner me mijn eerste vergadering nog, met mensen op wiens afdeling we een paar routinetesten gingen draaien. Ik pakte mijn opschrijfboek en mijn baas zei: ‘Wat doe je nou?’ Ik zei: ‘Nou, aantekeningen maken.’ ‘Dan klappen mensen dicht’, zei hij. ‘Geen aantekeningen maken waar mensen bij zijn. Altijd pas achteraf.’”

Waarom doet ze dit werk? Ze aarzelt geen seconde: „Geld. En ik werk met een paar geweldige mensen, echte persoonlijkheden. En je hebt de luiheidsfactor. Na een hele dag voor een scherm ga je niet thuis ook nog eens voor een computer zitten om je cv op te poetsen en naar banen te zoeken.”

Ze zucht: „Deze baan betekent in zekere zin dat ik mijn ziel verkoop voor een goed salaris. Ik zit daar erg mee. Maar veel collega’s niet.”

De auteur doet in deze column elke donderdag verslag van het leven in de financiële wereld in Londen. Lees meer over de City op guardian.co.uk/bankingblog.