Lanegan kan als meester van de spanningsopbouw nog voort

Pop

Mark Lanegan Band. Gehoord: 29/2 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 1/3 Effenaar, Eindhoven.

Mark Lanegan mag dan overkomen als een nonchalante rockzanger, over alle details van zijn optredens is nagedacht.

Dat bleek gisteravond in Paradiso, Amsterdam, waar Lanegan een triomfantelijk optreden gaf voor een uitverkochte zaal. Terwijl zijn gitarist na een paar nummers de hals van zijn instrument afdroogde met een witte doek, veegde de al decennia in strak zwart geklede Lanegan het overtollige zweet weg met inktzwart badstof.

Zwart was ook altijd de sfeer van zijn muziek, maar op Lanegans pas verschenen cd, Blues Funeral, is de aanpak veranderd. Toon, timbre en teksten zijn in mineur, maar de muziek is vindingrijker. Waar zijn vertraagde bluesrock vroeger nogal voor de hand liggend piepte en kraakte, worden nu luchtige elementen toegelaten. Een elektronische drumpartij geeft Ode To Sad Disco vaart, en in Grey To Black figureren fluwelen gitaarloopjes. Dan klinkt Lanegans gerafelde stemgeluid plotseling joyeus.

Ondanks die andere stijl, stond Lanegan gisteravond op de van hem bekende, ondoorgrondelijke manier op het podium: met één hand aan de microfoonstandaard en het gezicht in de schaduw. Zijn begeleidingsband bestond in Paradiso uit de Belgische muzikanten van de band Creature With The Atom Brain, waarvan de leden al langer samenwerken met Mark Lanegan.

Vooral keyboardspeler Aldo Struyf en gitarist Michiel van Cleuvenbergen speelden glansrijk en inventief. Lanegans nummers drijven veelal op kleine melodische variaties, wat in combinatie met zijn bezwerende zang tot een hypnotisch effect kan leiden. Bijvoorbeeld in langzaam voortrollende liedjes als Harborview Hospital of Bleeding Muddy Water.

De 47-jarige Lanegan mag worden gerekend tot de overlevers van de zwartgallige grungeperiode. Ondanks zijn drugsverslaving – vanaf zijn achttiende, naar verluidt is hij inmiddels afgekickt – heeft hij altijd stug doorgewerkt en in vele combinaties muziek gemaakt.

In de jaren negentig speelde hij met zijn band Screaming Trees, met zijn vriend Kurt Cobain, en daarna solo, of als gastzanger bij Queens Of The Stone Age van Joshua Homme, en in duo-verband met Isobel Campbell en Greg Dulli.

Uitbundig zal Mark Lanegan waarschijnlijk nooit worden, maar als meester van de ingehouden spanning kan hij voorlopig nog wel even voort.